De ten Have clan

Ten have kan een ding heel goed en heeft daar zijn brood van gemaakt. Om de tuin leiden. Zijn succes als oplichter is gestoeld op drie pijlers. Ten eerste heeft hij er voor gezorgd dat hij maar liefst prof.dr. mr. is. Iemand met zoveel titels vertrouw je op zijn woord. Ten tweede heeft hij zo’n indrukwekkende kop gecreëerd dat je hem niet meer tegen durft te spreken. En als laatste zorgt hij er goed voor dat hij met die kop niet tegen de lamp loopt. Hij opereert niet als onbekwame loodgieter of geenticketsverkoper, maar op een gebied dat nog niet als strafbaar wordt betiteld. De veranderkunde.

Zijn bedrijf TEN HAVE Change Management, ‘is een toonzettend en toonaangevend organisatieadviesbureau’; “Als ‘regisseur van de verandering’ helpen wij onze opdrachtgever op basis van een zorgvuldige diagnose bij het ontwerpen van en begeleiding bij de verandering, die leidt tot het gewenste resultaat.” Dan is het interessant om te vernemen welke bedrijven ze allemaal veranderd hebben, maar er is geen lijstje te vinden van tevreden klanten. Wel dat ze gelieerd zijn aan de Nederlandse Hockey bond die ze “ondersteunen in hun weg naar verdere professionalisering.” Ik zou zeggen neem alleen hockeyster aan die een normale voornaam hebben; geen Eveliesjes of Ankeloesen, dat scheelt al heel wat.

Als zijnde hoogleraar Veranderkunde aan de VU schnabbelt hij nog bij door het geven van verandercursussen a 22000 euro. Verwacht er niet te veel van overigens; in de cursus wordt uitgelegd dat 70% van de veranderpogingen mislukt.

Het kan trouwens niet anders of het zit in de familie ten Have, dat oplichten; broer Wouter werkt eveneens bij THCM, is ook gepromoveerd en heeft net zo’n kop. Maar daarmee wil ik niet zeggen dat die hele familie niet te vertrouwen is. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze het ergens opgepikt hebben. En daarbij misschien hebben ze het wel helemaal niet meer door dat ze oplichten; dat ze in hun eigen onzin zijn gaan geloven. Overigens het proefschrift van Wouter kon ik wel integraal vinden, maar van zijn broer niet. Waarmee ik eveneens niets wil zeggen.

‘Veranderkracht: integraal kijken naar en werken aan verandering’ is een van fundamenten waarop hun magie rust. Je kunt het je niet voorstellen, maar daarmee lukt het ze om directeuren van bedrijven die in de shit zitten, over de streep te trekken. In plaats van incompetente managers er uit te trappen, gaan ze in zee met de gladgeschoren/pratende ten Havetjes: “Wij weten wel hoe u uw bedrijf weer op de rails krijgt.” Terwijl die gladjakkers nog nooit een bedrijf geleid hebben. Een echt bedrijf, dat iets anders maakt dan gebakken lucht. En niet alleen directeuren tuinen er in, ook joden (Ajax). Zijn die niet zo slim meer tegenwoordig? Staat Cohen niet meer op zich zelf?

Waar doe ik het voor

Baby’s in onze contreien hebben een zorgeloos leven; alles dat op hun pad komt is goed. Omdat ze de grootste schat van de ouders zijn, na de auto en de plasma-tv, worden ze behoed voor pijn en leed. De hapjes die als vliegtuigen de pruttelmondjes in vliegen, zijn niet te warm. De luiers worden geen schuurpapier en de shampoo lost de oogjes niet op. Zelfs de reuze koppen die dichtbij komen en onzin uitslaan, zijn geen gevaar. En als de vader het hoofdje tegen de muur wil slaan omdat dat ding blijft huilen, houdt de moeder hem tegen. Of anders pakt ze snel een dons kussentje.

Maar op een gegeven moment gaat het vertroetelen van een oogappeltje vervelen. Op Marktplaats zetten lijkt mij dan een hele goeie optie, maar dat mag niet. In plaats wordt het kind buiten de deur gezet, het mag steeds vaker ergens anders gaan spelen. Met als smoes dat het goed is voor zijn ontwikkeling wordt het tere wicht beroerd door vreemden. Als het mee valt is het een schoonmoeder, die zich weer jong voelt. Als het pech heeft laten de op carrière beluste ouders het in handen vallen van een mannelijke kinderoppasser, die toch heel goed met kindjes overweg kan.
Hoedanook er komt een moment in elk leven dat je door krijgt dat je niet alles meer dat op je pad komt kunt vertrouwen. De fraterschool ben ik vreemd genoeg als engelachtig jongetje zonder problemen door gekomen. Maar toen moest ik opeens van godweetwie leren zwemmen. Toen een dikke vrouw op witte klompen op mij afkwam dacht ik eerst ik krijg vast een Mars of zo van haar, daar heeft ze haar zakken vol mee. Voor ik het wist slingerde ze me in koud chloorwater. Schoolzwemmen, ik heb er geen diploma’s aan overgehouden. Steeds meer op mijn hoede zijn, sindsdien was het gevolg. Durf mijn huis bijna niet uit. Ze hebben het allemaal op me gemunt, mijn mobieltje, mijn stem, mijn geld, mijn energieverbruik, mijn ecologische voetafdruk, mijn kijkgedrag, mijn knutselen aan vuurwerkbommen, mijn achterstallig onderhoud en overhangende takken. Het enige dat de buitenwereld een zorg zal zijn, is gvd mijn geschrijf!

Betrokkenheid

Of ik wel van mensen hou, wel betrokken ben zeg maar. Ik zie nooit een mens dus je kan je dat afvragen. Allereerst is het niet waar. Ze passeren hier voor mijn raam voortdurend, net zo als wolken en regendruppels. Goddank loopt iedereen me voorbij, en godverdomme ook de postbode. Toch ben ik voortdurend met ze bezig, mensen. U leest dit toch nu, voor u heb ik dit geschreven. Geen idee wie u bent, maar het kostte heel veel moeite u te bereiken. Allemachtig wat zijn lezers tegenwoordig veeleisend. En vergeet niet; als u reageert dan reageer ik terug.

Bij schrijven blijft het niet, qua interactie met mensen. Nou, om maar wat te noemen, de sjofel geklede trien die met een zwerversblaadje bij mijn supermarkt staat, scheld ik steeds weer uit dat ze aan het werk moet. Ok dat was voor de kredietcrisis. Nu moet ze gewoon oprotten, naar der eigen land. Dat doe ik voor haar bestwil, Nederland zal heel rap veranderen in een xenofoob land zonder uitkeringen. Met dank aan de Berbers en Zuid-Europa. Nu brengt ze het er nog zonder kleerscheuren vanaf; haar gebedel levert zelfs nog wat op. Er zijn nog voldoende malloten die haar zielig vinden en de vijftig cent uit de boodschappen kar in haar verkleumde knuist drukken. Het zal niet lang duren of ze wordt weg gejaagd, misschien zelfs in elkaar geslagen, daarom schreeuw ik elke keer naar haar, niet dat ze het verstaat.

Ziet u, ik bedoel het heel goed met mensen. Fietsers op de stoep, wijs ik er ook op dat de tolerantie van de voetgangers zijn grenzen heeft bereikt, dus dat daar de rijweg is, scooters met mocro’s erop spreek ik nog niet aan niet. Ja, dat is een hiaat in mijn menselijkheid, ik geef het toe

CO2 is OK

Door de ecofascisten heb ik geen leven meer. Als ik normaal wil douchen, moet ik eerst de watervolume knop door de eco barrière heen drukken. Als ik het warm willen hebben, moet ik uren pielen bij de CV om dat ding uit de ecostand te krijgen. Drogen van kleren duurt veel te lang vanwege die zelfde waanzin. Mijn vaatwasser krijgt dingen niet schoon omdat iemand weer een energiezuinig stand er ingebakken heeft. In hotelkamers word ik gek van de bordjes die zeggen dat ik iets moet doen met mijn gebruikte handdoeken. Maar wat? Laten hangen of op de grond, vroeger hoefde ik er niet over na te denken. O, dat is om water te besparen, nou gewoon geld besparen voor het hotel natuurlijk.

Energie besparen was vroeger een keuze, dat is vet voorbij. Een nieuwe inquisitie jaagt op alles dat nog teveel energie verbruikt. Tot nu toe beperkte die zich tot de apparaten; of er kwam barrière knop op (op een stand die verre van comfortabel gebruik garandeert), of als dat niet kon werd het hele ding verbannen; zoals gloeilampen. gloeilampen). Het wachten is dat er jacht gemaakt gaat worden op mensen zoals ik, die nog steeds energie verspillen (omdat dat gelul over het toenemend broeikast effect op aarde een sprookje is, en ik toch geld zat heb). Dat ik een energie label op mijn kop krijg ingebrand van F- - -. Daar zou ik dan bijzonder trots mee rond lopen, overigens.

Het ergste wat ik mij als energieliefhebber kan in denken is dat mijn straat terecht komt in een Klimaatstraatfeest. Een straat die Hard zijn best gaat doen om een zo klimaatbewust mogelijke straat te zijn. Ik heb toch al niks met mijn buren, maar dan kunnen er ongelukken gaan gebeuren, als ze bij me langs komen van wij hebben ons aangemeld en jij doet ook mee. Dat die zich met mij gaan bemoeien dat mijn raam dicht moet hartje winter, of dat mijn auto te groot is voor mij alleen. Dan zou ik hun feestje wel eens kunnen gaan verstoren door zomaar hun driedubbele glazen ramen aan diggelen te schieten.

Ik ben er niet mee opgegroeid, mijn jeugd was zorgeloos, dat is het verschil, en dat snappen die ecofascisten ook dus wordt de hedendaagse kinderziel gemasseerd tot het niet beter weet dat de aarde nog in zijn leventje zal vergaan, tenzij hij zo min mogelijk energie gaat verbruiken. Dat hij maar beter dood kan zijn, eigenlijk.

Nieuwste propaganda wapen in deze is een Groene Sint met Groene Pieten. Gisteren zijn ze gesignaleerd in de Lelie(klimaat)straat te Goes, om de strijd van de bewoners tegen het vergaan van de aarde te ondersteunen, deelden ze daar eco-kadootjes uit. Afvalligen werden in een zak van gerecyclede kleding naar een ver duurzaam land gebracht, en al daar uiteraard klimaat en CO2 neutraal verwerkt in een biomassa centrale.

Wat dit land nodig heeft

Het Beste idee van Nederland (SBS6) was jarenlang prima te harden, tot een idioot het nodig vond om aan de formule te gaan sleutelen. Beau Van Erven toevoegen was op zich dan nog een verbetering, maar dat dat werd volledig en meer dan dat teniet gedaan door het niet meer in beeld brengen van de vele meestal flut-ideeën uit de voorrondes die het niet haalden. Bij Idols haal je de voor-audities er toch ook niet uit, of Holland Got Talent; dan is er geen lol meer aan.

Daarnaast mocht mevrouw Hoes ook nog als expert plaats nemen in de jury. Ik vond Anthonie Kamerling altijd onsympathiek en egoïstisch (waarom maakte hij toch een eind aan zijn leven?), maar door het optreden van zijn weduwe kreeg ik zomaar medelijden met hem. Duidelijk werd dat zijn leven geen lolletje moet zijn geweest.

Er was niks meer om je als kijker druk over te maken, behalve dan dat het programma totaal verkloot was. Alle achterlijke, tegen het geniale aanliggende ideeën hadden ze eruit gefilterd! En ook nog een achterlijke in de jury gezet! Het kwam gewoon niet; iets zinnigs uit haar mond, of een idee dat je bij blijft. Om maar wat te noemen uit vorige seizoenen; een oplossing voor files door als het een kant op druk is en de andere niet, het aantal rijstroken met een bewegend vangrail aan te passen. Een bekend slaap probleem; dat op je zij die vervelende arm altijd in de weg ligt. Oplossing; een matras met een gat erin, waar je dat ding in stak. Ook de frustraties van afgewezen uitvinders kwamen niet in beeld. Dat ze met hun uitvinding gingen gooien. Wat niet uitmaakte want hij deed het toch al niet.

De lol eruit gehaald, en dat niet alleen; ook de betere ideeën om de simpele reden dat de sponsor (AH) geld moet kunnen verdienen aan dat ‘Beste’ idee. De uitvinding moet in de non-food schappen passen en er ook weer uitvliegen. Nog niet alle deelnemers wisten dat ondertussen, want er kwamen nu toch weer sukkels voorbij met bijvoorbeeld een achterlijk grote multifunctionele tas en een autobanden lichter of zoiets.

Het winnende veiligheidsbroodtrommeltje kwam voor AH dus niet zomaar uit de hemel vallen. Wat mij betreft had de 12 jarige uitvinder een paar draaien om zijn oren moeten krijgen, wat een onzinnig idee! En waarom glipte hij er door? Er werd toch meermalen duidelijk gesteld dat het al eeuwen terug gepatenteerd was. Omdat hij zo stoer was met zijn petje (woorden Isa) of is hij als een gek gepromoot door zijn vader, die een reclame bureau heeft? En laten we wel wezen dat joch zijn Lunch Locker (een broodtrommel met elastieken om het deksel gewikkeld die de boterhammen in de box op hun plaats houden.) is toch verre van de oplossing voor alle problemen in dit land? Ik weet wel wat beters. Laten we beginnen met alle moskeeën te sluiten in dit land.

38,7%

38,7 is een bijzonder getal, cijferfetisten kunnen er uren mee voort. Het is namelijk een hels karwei om de complementaire radiant die er in de derde macht bij past te vinden. Van zulke getallen zijn maar een paar bekend; “We moeten degenen dankbaar zijn, door wiens toedoen dit getal in de openbaarheid kwam.”

Het is niet alleen numeriek uitzonderlijk. Bij dit getal vinden we in The Book of Percentages, om maar wat te noemen: aandeel chocolade in Swiss Premium Succhard, hoeveel water minimaal in cement toepasbaar op 200 of meer meters hoogte, percentage ouders dat hun zoontje tussen 3 en 12 jaar corrigerend slaat, in 2008, te Londen, in blanke wijken.

Daarnaast brengt het getal ons terug naar 13 juli 1939 om precies te zijn in Oostdonkveer, waar het toen dus zo bloedheet was. En laten we niet vergeten, de Solex reed met 1 litertje precies dat aantal kilometers, als het niet waaide. Uw hedendaagse scooter komt niet verder dan 20 kilometers, tenminste als hij niet gejat is. Verder is het het aantal keren dat een Mocro gemiddeld per dag op de grond spuugt. Tevens correspondeert het met het aantal mongelen petjes van Ali Beh.

Minister Donner ziet in het getal evenwel niets bijzonders: “Als 38,7% van de Marokkaanse mannen tussen de 12 en 24 jaar in de zogenaamde Marokkanen-gemeente het nodig vinden om geregeld met de politie in aanraking te komen, is dat hun zaak. Gebruikmakend van het Risbo-onderzoek kan ik slechts constateren dat dit het geval is en hoogstwaarschijnlijk, maar dat moet verder onderzoek nog uitwijzen, voortkomt uit schooluitval en werkloosheid. Overigens is het bijbehorende percentage Antillianen interessanter”

Een en ander naar aanleiding van het uitkomen van de rapportages Marokkaanse Nederlanders 2011 en Antilliaanse Nederlanders 2011 op 26 oktober jongstleden. Daarin wordt de mythe dat mocro meisjes het zo goed doen trouwenns ook om zeep geholpen.

Bekentenissen

Er zijn bekende Nederlanders van wie je geen idee hebt. Hoe ze staan ten aanzien van hedendaagse sociale problemen. (Wat mij betreft: religies zijn achterlijk, en luie donders moeten, liefst in hun eigen land, aan het werk.) Ze hebben het er nooit over. Of ze zijn te stom voor een mening (u kunt zelf wel wat namen bedenken). Of ze zwijgen er wijselijk over, of het kan mij geen moer schelen wat ze vinden, want ik kan ze niet uitstaan (Maxima, C. van Houten, Hillebrandt, Wesselink, Linda, Yolanthe).

Het gaat me hier even om de sympathieke variant van de bekende Nederlander, daar zijn er niet meer zo veel meer van. Die echt goed zijn in iets en toch bescheiden zijn gebleven. Zingen in bomvolle stadions, schitteren in films, of schrijven hele kasten vol, en houden zich daarnaast wat heikele onderwerpen betreft op de vlakte. Midas Dekker bijvoorbeeld praat en schrijft enkel over beestjes. Zijn hele leven al. Van wie ik op zich wel zou willen weten wat hij vindt, maar toch liever niet, omdat de kans bestaat dat ik hem dan niet meer sympathiek vind.

De uiterst sympathieke (ok iets minder bekende) Govert Schilling, deelde mij ongevraagd mede hoe hij er in staat, aan heel Nederland wat dat betreft. Begint opeens een actie Wij willen dit niet meer, waarmee hij mensen wil verenigen die een open en tolerant land willen. Nou, je doet maar Govert, maar nu wil ik jouw praatjes en boekies niet meer. Ik kan nu echt niet meer onbevangen naar je luisteren.

Hoe is hij toch van het rechte pad afgeraakt; of wilde hij enkel een grotere aanhang? Ik denk dat hij dan op het verkeerde paard heeft gewed. Hoedanook door Goverts openbaring ben ik nu op mij hoede. Er gaan er nog meer komen, sympathieke bekende Nederlanders, die het opeens nodig vinden zich te gaan roeren in het maatschappelijke debat. Dat ze opeens zomaar zonder enige aanwijzing uit de kast komen met gelul van dat alle moslims lief zijn en zich mogen verenigen in Nederland. Blijven er nog sympathieke bekende Nederlanders over; ik zie het somber in.

Kerstfooi

Uit een onderzoek van MarketResponse volgt dat er optimisme heerst onder het Nederlands werkvolk t.a.v. hun aanstaande kerstpakket.

Nou niet bij mij dan. Ik zie het somber in. De kop van mijn arrogante chef zal er wel weer niet in zitten. Zelfs niet een ander lichaamsdeel van hem. Of van die fijne collega, die altijd hogerop slijmt en mij continu zwart maakt. Of anders in cash de bonussen die ik in al die jaren misgelopen ben.

Als je mazzel hebt is hij groot genoeg om je illegale voorraadje in te stoppen, zodat je die ongemerkt naar buiten kunt smokkelen. Je vervangt de goedbedoelde troep door agenda’s, blocnotes, scharen, ongebruikte laptops, luchtverfrissers, handzeepflacons die je in het afgelopen jaar verzameld hebt. Dat is nog een heel gesjouwd, want ik moet met trein en bus. Tussen kerst en nieuw zet je dat dan op Marktplaats. Als ik geen bonus krijg, pak ik het zelf wel. Maar grote kerspakketten zijn uit. Uitkiezen moet je je cadeau nu. Of je kan het equivalent doneren aan een goed doel. Echt niet!

Als je pech hebt overleef je je kerstpakket niet. Dat er weliswaar hele exclusieve delicatessen in zitten, maar die toxicobacterieel vet over de datum zijn. Of je krijgt een smaakvolle standaard met gel-kaars in je huis, die net als je op de wc zit ontploft, zodat je huiskamer uitbrandt.

Het ergst van je kerspakket is de kerstkaart van de directie. Het hele bestuur en corporate ook maar erbij, staat er op. Waarom? Iedereen weet toch hoe lelijk ze zijn? En ook al is er vet verlies gedraaid en moeten er volgend jaar honderden uit; ze glimlachen en toasten: Met veel vertrouwen gaan we volgend jaar werken aan de toekomst van ons bedrijf. We danken je voor je inzet.

Ze kunnen nooit iets normaals bedenken. Misschien dat ik dit jaar maar eens omgekeerd een pakketje naar de directie stuur. Ik heb nog wel leuke dingen in mijn schuurtje. Daar moet wel iets passend uit te brouwen zijn.

Zelfingenomen eikels

Wat ten Have doet met Ajax is niets nieuws. Dagelijks zijn arrogante zakken bezig een bedrijf te slopen. Het verschil is dat er nu een camera op staat. Voor het eerst komt de aftakeling van een bedrijf eens goed in de openbaarheid. Normaal merkt buiten een bedrijf niemand er iets van. Wellicht piept de Ondernemingsraad nog een weerwoordje in een krant, als ze durven. Niet dat het zin heeft; de alleen heersende topmannen herkennen zich er toch niet in.

Het kan elk bedrijf treffen; zelfdestructie. De natuurlijke gang van zaken is dat de gasten die zich zelf heel goed vinden, overlopen van zelfvertrouwen, in de top terecht komen. Medewerkers met een minderwaardigheidscomplex of schuwheid zul je er jammer genoeg niet aan treffen. In het kort; de irritante eikels, beter de narcisten, komen boven drijven, bepalen wat er in een bedrijf gebeurt. Terwijl ze nogal wat vervelende kenmerken hebben. Een zucht naar aandacht, bewondering en status, overmatig optimisme en vol arrogantie en trots. Worden niet gehinderd door zelfkritiek en dulden ook nog eens geen tegenspraak. Afglijden van het bedrijf is dan eigenlijk onvermijdelijk.

Het begint onschuldig met een steeds grotere foto in de jaarverslagen willen. Dan moet de dienstauto maar eens een slag groter. Het salaris mag ook wel wat hoger en omdat ze er recht op hebben moeten er bonussen bij. Het bedrijf behoort natuurlijk bij de top. Als dat niet het geval is worden resultaten mooier voor gesteld dan ze zijn. Het gaat dus prima met het bedrijf en als bewijs daarvan groeit het door overnames, ook al is er geen geld voor. Teleurstellende financiële resultaten zijn het gevolg, maar de status moet intact blijven, dus worden die verhuld door fraude.

Kortom alle leiders hebben de neiging hun bedrijf ten gronde te richten, vanwege hun narcisme. Het lukt ze vaak ook nog omdat werknemers doorgaans geen helden zijn. Wat heel begrijpelijk is, zeker in deze tijden. De Ajax supporters laten zien dat het ook anders kan, maar of het helpt? In het openbaar voor paal zetten, is normaal gesproken heel heilzaam. Ten Have heeft echter waarschijnlijk ook nog eens een bord voor zijn kop. Uit eigen beweging zal hij niet aftreden. Blijft dat de supporters gedaan hebben wat ze konden.

Er is maar een goede oplossing; zorgen dat narcisten geen bestuursfunctie krijgen. Laten we eerlijk zijn ze hebben een afwijking. Mensen met schizofrenie geven we geen wapenvergunning meer, mensen die denken dat ze god zijn laten we niet meer spelen met een bedrijf incluis de werknemers.

Omdat ik heel goed weet wat ik waard ben, vermeld ik hier dat deze gedachte al eerder is geopperd, niet eens zo lang geleden, door mevrouw Reisenbilt in haar proefschrift: ‘CEO Narcisme: Meting en Impact’ waarin ze stelt dat het een goede zaak zou zijn als het meten van narcisme van CEO’s onderdeel wordt van de corporate governance code.

Anorexia

Het kwam weer helemaal boven, toen ik vernam dat afgelopen woensdag Rianne Meijer de moed had haar jarenlange struggle met anorexia in het boek De Ana-files te openbaren. Shit, dacht ik eerst, waarom deed ik dat niet, over mijn ervaringen met anorexia? Te lui en laks natuurlijk weer. Niks nieuws, toen dacht ik: 15 jaar er al last van? Dan moet je toch gewoon dood zijn? Er blijken dus allerlei gradaties te zijn.

Wat ga ik hier dan doen? U niet vertellen wat anorexia nou precies is. Geen idee, maar ik weet wel dat het geen moer te maken heeft met, zoals Meijer ook zegt, het najagen van een schoonheidsideaal. Ik weet wel hoe je er af komt. Althans ik zou dat moeten weten want ik ben er tijden terug alweer van genezen, van die eet-angst. Net op tijd anders had ik het niet overleefd.

Laat ik even terugdenken aan die periode. Was het een haring? Die mij over de drempel trok? Of was het een lieve zuster, die mij de mond wist te openen voor lepeltjes pap. Want ik was opgenomen. Gedwongen in een psychiatrische inrichting gedouwd. Daarom is het wat moeilijk voor me; die periode in mijn leven staat me niet geheel meer bij. Ik was zover afgevallen, dat er nogal wat psychotisme in mij rond waarde. Die onderdrukt moesten worden met psychomedicatie. En daarnaast zou het ook kunnen dat ik met regelmaat platgespoten ben.

Ik heb het me nooit afgevraagd, dit is voor het eerst. Ach, af en toe moet je iemand helpen. Vooral als die er al jaren mee worstelt, dat is onmenselijk. Of niet? Help ik eigenlijk wel, want ik wou dat ik het nog had. Ik voelde me zo lekker relaxed (in de periode voorafgaand aan de psychoses dan). Zou zo weer terug willen. Iemand verlossen van anorexia is eigenlijk misdadig. Of toch weer niet? Want je redt hem van de dood. Maar het heerlijke gevoel dat gepaard gaat met doodgaan is hij dan wel kwijt. In de plaats krijgt hij de pijn van leven.

Als iemand er toch perse van af wil, ik laat het aan hem of haar vooral over. Je moet het zelf weten. Lees het volgende alleen als je dat gelukzalige gevoel wel kunt missen. Ja, ik weet het weer, hoe ik er van afkwam. Anorexia zien als een verslaving aan het extreme hongergevoel; dat is het begin van de oplossing. In die inrichting begon ik met drinken, dat was het. Dat klinkt gek, maar ik kreeg daar flesjes bokbier onder me neus geduwd, voor de vitamine B en om wat te kalmeren. Dat was een openbaring! Daar lustte ik wel meer van. Een paar maanden later was ik weer op mijn oude gewicht. Kortom zoek een andere, liefst gezondere verslaving, eventueel dwangmatig winkelen als u rijk genoeg bent, volgens mij ben je er dan zo vanaf.