Met een mismaakt gezicht elke dag forensen naar A'dam Sloterdijk

Helden, we worden er mee dood gegooid de komende weken. Ja, het is knap als je de honderd meter in minder dan 10 seconden kan lopen (mij zal het nooit lukken, want ik ben geen neger) maar niemand heeft er wat aan. Om maar te zwijgen over met zijn vieren een stokje razendsnel nergens naar toe brengen.

Grenzen verleggen op gebieden die er niet toe doen, ben je dan een held? Heel lang stinkend in een baan rond de aarde cirkelen (Andre Kuipers) verdien je dan een lauwerkrans? Dan is Holleeder een superheld, want die zat 6 jaar opgesloten. De eerste ruimtereiziger die met behulp van een reken liniaal zijn met asbest beklede raketje met glas-in-lood raampjes rond de aarde navigeerde, dat was een held; die bracht de ruimtevaart verder.  En die werd niet eens gehuldigd, omdat hij een foutje maakte in zijn berekeningen; hij zit nu zo’n beetje aan de rand van ons zonnestelsel.

De Rechten van de Mens daar zal het door komen, daar staat het ongetwijfeld in: Ieder heeft het recht op heldendom. Dat leidde tot de Paralympics en de Gay Games. In ontwikkeling zijn nog de Mongolympics en Nobelprijzen voor negers. Een prijs  voor de Meest Excellente Allochtone Studenten is er al (Echo-award, in Nederland natuurlijk), en vergeet niet de Maria Tesselschade Prijs; een award voor vrouwen die een voorbeeld zijn voor andere vrouwen.

Als je te krakkemikkig, ver heen bent om te winnen  in een lage drempel wedstrijd, geen nood, dan step je gewoon met je ene been naar Kevelaar, loop je de Vierdaagse op je handen, pruttel je op je scootmobiel naar de Zuidpool of overleef je een zeldzame ziekte. Gegarandeerd dat je in Hart van Nederland komt en de burgemeester je een oorkonde in je handen duwt.

Volgens mij is hij die in beweging komt daar waar anderen afhaken of wegkijken, een held. En zijn actie is zinnig voor de mensheid.  Als een vrouw door een man over het perron wordt gesleurd, omdat ze haar tasje niet wil loslaten, blijft hij niet koekeloeren op zijn iPhone, maar slaat hij die laffe, getinte lodderoog helemaal in elkaar. Of als er een klacht komt over een loszittende lamp in een zwembad, schuift hij die niet door naar een andere ambtenaar, maar zorgt hij ervoor dat het gerepareerd wordt, zodat er geen doden vallen.

En als hij verneemt dat er vuurwerk in een woonwijk ligt dan zorgt hij er voor dat dat verwijderd wordt. En als hij weet dat de kerstversiering in een kroeg veel te brandbaar is, dan laat hij het niet bij waarschuwen, maar trekt hij de boel van het plafond. En hij maakt stampij als hij weet dat de directeur van een overheidsinstantie liegt dat massa-ontslag noodzakelijk is omdat er zogenaamd subsidies zijn ingetrokken. Daarom ben ik nu werkloos. En in het geheel geen held.

Ooit win ik de Libris prijs, als die dan nog bestaat

Er is niet veel nodig, om me te veranderen van gemoed. Instabieler dan een kaartenhuis, koorddanser en de San Andreasbreuk vlak voor de grote aardbeving in 1906. Een tweetje van @Dijkshoorn brengt me al van mijn stuk. Als ie meldt: even een gedicht voor Giel schrijven, over halfuur voorlezen  Of  Zo, column voor Volkskrant af, nu op pad voor boekpresentatie. Terwijl @drWillemJansen weer niets weet te melden. Of als ik een fragmentje uit het nieuwste boek van James Worthy lees (op bol.com), waarin het wel flitst van taal en beelden. Of over dat Libor schandaal lees, en me afvraag waarom ik daar niet in verwikkeld was, steenrijk door was geworden. En ook als de bestelde voorste lans inderdaad al na een dag bezorgd wordt, maar natuurlijk royaal niet past op het spuitpistool van mijn hogedrukreiniger.

Goddank wil het ook weleens naar de andere pool trekken, anders was ik er al lang niet meer geweest. Als het weer volgens plan gaat, mijn vaatwasser me niet in de steek laat; het Sunil blokje weer zoals het hoort valt. Een collectant mijn deur eindelijk voorbij loopt. Mijn moeder de telefoon nog opneemt. Als flink strooien met Aromat mijn eten weer weet te redden. Als een digitaal-verslaafde puber tegen een lantaarnpaal knalt en zijn i-Phone daardoor op de grond valt in stukken valt. Een zwaan een kind achterna rent die net steentjes gooide. Een irritante scooterrijder zijn kop verliest doordat hij een laadklep van een vrachtwagen niet opmerkt. De stroom uitvalt in de studio tijdens Zomergasten. Als ik te weten kom dat de krullejood (die geen figuren van vlees en bloed kan creëren, volgens de Elsevier) met zijn laatste boek niet hoger is gekomen dan plaats 5 in de Bestseller top 60 lijst van het CPBN. En dat een column van Kluun (in de Telegraaf) lezen me duidelijk maakt dat hij dat genre niet beheerst.

Speelbal zijn van externe factoren is niet zo handig, maar het is niet anders. Van mijzelf uit is het niet veel allemaal, namelijk. Jij mag er ook zijn, jij telt ook mee. Nou niet in mijn gevalletje. Laten we eerlijk zijn zeg. We zijn niet gelijk. Maar ik leg me niet bij neer, wat schrijven betreft dan. Wiggins is mijn grote voorbeeld in deze, die voorspelde dat hij ooit de Tour zou winnen. Net als hij zal ik mijn prijs (die van Libris) zonder een spier te vertrekken in ontvangst nemen, zonder een glimlachje, omdat ik allang wist dat ik hem zou krijgen.

Martodont

Het is elk jaar hetzelfde, hangend aan een volgauto vervangen renners hun lege bidons, lekke banden dan wel gescheurde wielrenbroeken, wegen blijken opeens te smal voor het peleton, op een rustdag komt de dopingpolitie in actie, een toeschouwer wordt aangereden als hij een close-up foto wil maken en er gaat altijd wel iemand dood, door een steen, ravijn dan wel zijn hart. En we zijn weer te optimistisch over de kansen van de Nederlandse wielrenners.

Smeets die verandert wel. Zijn kleren en het aantal laagjes blijven hetzelfde, maar hij past er steeds slechter in. En dit jaar heeft hij dat gele "sir Lance " armbandje niet om, ook te klein ondertussen. En hij beweegt steeds minder, afgezien van zijn mond en drinkhand. Hij zit er zelf ook mee, die immobiliteit. Het liefst rende hij weer achter de winnende renner aan; "Joe hef won, big chapeau vor joe!" Of zat hij achterop een radio-motor, haren in de wind, maar dat gaat niet meer vanwege zijn kaalte.

Erica Terpstra, ex-mastodont, daar moet hij eens contact mee zoeken. Of uitnodigen als gast: “Zeg Erica, we kennen je allemaal als een enorm gedreven, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, dikke vrouw, en nu opeens, ben je dat niet meer. Daar snappen wij gewone mensen niets van.”  Erica is weer gaan zwemmen dat is haar geheim, dat ging eerst heel makkelijk. Mart moet gewoon weer gaan basketballen. Om te beginnen in een rolstoel, met twee vingers in de neus om geen snot voor de ogen te krijgen.

Dit van mij is gewoon Nobelprijswaardig, ja toch?

Als je wat geschreven hebt en je voelt je er goed bij, dan kun je het maar beter niet openbaren. Elke activiteit levert endorfine op dat je een fijn gevoel geeft.  Als je liters witkalk op de muur hebt gekwakt, ben je moe maar ook reuze blij, ook al ziet het er niet uit. Na een paar uurtjes tikken op je toetsenbordje ben je euforisch, maar dat heeft evenmin iets te maken met de kwaliteit van je werk. 

Veel schrijvers denken daar anders over. Die zijn zo blij dat er iets op papier staat, dat ze het meteen inleveren. Als ze geluk hebben bij redacteuren die hun de troep tot iets leesbaars transformeren, maar echt geniaal wordt het dan niet. Die schrijvers hebben nog niet helemaal door dat het de bedoeling is dat niet zij, maar de lezers blij worden.

De betere schrijvers negeren hun euforie, die weten dat ze dan niet verder zijn dan de eerste kladversie. Dat het doel van schrijven veel verder ligt. Ja, dat valt niet mee erkennen dat je er dan nog lang niet bent, hoewel je je in de zevende hemel waant. Maar het is heel simpel hoor, om dan in te zien dat je noest door moet gaan. Pak een wekker, zet die als je begint twee uur verder, zodat je uit je schrijfroes gerinkeld wordt. Waarna je aan het echte werk gaat beginnen. U begrijpt dat ik geen wekker heb, dit vanwege het feit dat ik werkloos ben.

Het stikt van de euforie-gestuurde medemensen, dat is jammer. In het minst erge geval gooien ze dus waardeloos proza de wereld in of anders valse keelklanken. Of hangen ze straten vol met oranje vlaggetjes. Of komen ze blij thuis met boodschappen waar niemand wat aan heeft. Of denken ze na de warming up dat ze fabuleus staan te voetballen. Erger wordt het als het mensen betreft die CEO zijn, of anders directeur-generaal. Die na een uurtje tiepen niet met proza aankomen zetten, maar een plannetje om bijvoorbeeld een Europese munteenheid in het leven te roepen, want dat zal leiden tot een grotere cohesie binnen Europa. Of dat het wel handig is om  tijdelijk arbeidskrachten uit  Noord-Afrika te halen, omdat die zo goedkoop zijn. Of dat naast een oost-west lijn er toch echt nog een metrolijn moet komen.

Voor de top richtinggevende plannenmaker is een afgaande wekker ontoereikend. Want doorgaans is er ook sprake van een ondoordringbaar, solide bord voor de kop. Alarmbellen, luchtalarm en sirenes moeten dan in stelling gebracht worden, om hun omgeving te waarschuwen voor weer een ondoordacht plan met catastrofale gevolgen voor vele generaties.

IJlen

 "Ga jij maar even temperaturen."

Ik kreeg altijd die opdracht. Waarom steeds ik? Het stikte toch van stagiaires in de winkel. Het werd gewoon hoog tijd dat ik er eens wat van zei, maar ik durfde niet. Dus vooruit maar weer, met het temperatuurboek alle open koelvakken in de supermarkt af.

"Niks vergeten he? En nergens in prikken, voorzichtig met de kip en duidelijk schrijven."

Het was zinloos, want het klopte altijd, ik had het nog niet meegemaakt dat een koelvakproduct een te hoge temperatuur had. Met de digitale thermometer, beginnen bij de hoogste temperatuur; melkproducten maximaal 6 °C, door naar de groentewaren 4 °C, dan langs de dames achter de broodtoonbank: "Kom je ons ook eens temperaturen?"

Dat begon ook te vervelen, steeds hetzelfde geintje. En telkens liep ik rood aan. Snel door naar het koudste koelvak, afkoelen bij de vleeswaren, maximaal 2 °C. Eerst even snel een pak worstjes tegen mij voorhoofd. Wat had ik het warm. Ik stopte de thermometer onder een oksel, maximaal 37 °C. 20, 27, 35, 45 °C! Dit ging niet goed. Ik smeet al de vleeswaren uit de koelvitrine en ging erin liggen. Maar mijn temperatuur daalde niet. De brooddames in hun witte jassen kwamen bij me staan en begonnen in me te kneden. Ik wilde wegvluchten, maar ze hielden me tegen. “Nog een paar uur dan ben je ervan af.”

- U kent het wel als u griep heeft. Geen enkel middeltje helpt, alleen door uitzieken kom je er weer vanaf, maar dat duurt weken! Funest voor uw carrière of de opbloeiende relatie met dat alleraardigste schepseltje dat net is komen werken op uw afdeling. En hoe moet het dan met uw aandelen portefeuille? U kunt het zich helemaal niet veroorloven om weken slecht te functioneren.

Flu-tsie heeft nu de oplossing. Met de gepatenteerde methode van Flu-tsie* bent u gegarandeerd binnen maximaal 1 dag weer top fit. Alles wat u hoeft te doen is in een Flu-tsie ovencabine te gaan liggen, die u gecontroleerd opwarmt naar 45° C. Onder adequaat medisch toezicht komt uw lichaam in een super koortstoestand, waardoor uw afweermechanisme tot wel 100 keer sneller werkt. In een fractie van de normaal benodigde tijd bent u van alle nare griepveroorzakers af. Desgewenst kunt u de kuur combineren met een UV behandeling. * Gebaseerd op het onderzoek van J.P.N.A. Mengelen en A. Goldschabel gepubliceerd in Journal of Nazi Science 11 (1944) 23

Vooraankondiging

Bedankt voor je inzet

Een crisiskroniek

Voor iedereen die met massa-ontslag te maken krijgt.

Een reddingsboei voor employees die vol vrees een aangekondigde ontslaggolf afwachten, een stappenplan voor HRM-ers die er een moeten organiseren, vakliteratuur voor arbeidsrechtadvocaten en nazorg voor hen die er net slachtoffer van zijn geworden.

Hoofdstuk 1

Anthonie Naghtt leunde achterover op zijn GiroSuperior 81 directiestoel en keek aandachtig naar het scherm van zijn vergulde laptop. Terwijl zijn benen rustten op een in plastic verpakte stapel glossy’s las hij de nieuwsmails die de laatste weken door de organisatie waren gestuurd. Naghtt schudde zuchtend zijn hoofd. Wat zeurde de Raad van Toezicht toch dat hij het massa-ontslag in een personeelsbijeenkomst moest gaan aankondigen? Die mails hadden toch allang duidelijk gemaakt dat er een sanering aankwam? En kon zijn opvolger dat niet doen, die begon over een maand al.

Hij klapte zijn laptop dicht en veerde overeind. Dat voorbereiden van die toespraak kon altijd nog, eerst ging hij zijn bureau maar eens leeg halen. Met een steeds grotere glimlach legde hij alles voor zich; medailles, oorkondes, erepenningen, een map vol foto’s en een stapel nummers van het personeelsblad Wij zijn Super! voorzien van post-it briefjes. Twee foto’s uit de map legde hij apart, een van hem met de minister-president plus handtekening, en een met een rapper, met iets onleesbaars. Daarna bukte hij zich voorover om te kijken of er nog wat in de laden lag. Hij vond een zilveren brievenopener; die had hij net nodig. Vol ongeduld wrikte hij daarmee de plastic verpakking rond de stapel glossy’s open en graaide er een uit. Daarna legde hij zijn benen tussen zijn trofeeën en begon te lezen in de glossy: Oogsttijd; Het Superieur Instituut voor Onderzoek der Technologie in de tijd van Anthonie Naghtt.

“Hier sta je ook in!” Loretta de Raad, het net aangenomen hoofd PR stapte het kantoor van Naghtt binnen met het nieuwe nummer van het personeelsblad. “Kijk hier.” En het is nog een mooie foto ook, wilde ze er eigenlijk aan toevoegen. Loretta wees naar de foto die Naghtt poserend voor de camera op een racefiets gekleed in een strakke wielrennersoutfit vol Rotary logo’s liet zien op de top van de Col de Joux Plane. Met gladgeschoren, ingevette benen die glommen in de zon. Naghtt legde met tegenzin de glossy neer en pakte het personeelsblad aan. “Dank je wel. Ja, ik sta er weer goed op, toch, voor mijn leeftijd. Prima idee van je, die foto past perfect in de Super, ook buiten rubriek. Ach, veel geld heeft mijn Rotaryclub niet bij elkaar gefietst; die kappersstoel voor dat langdurig werklozen trefcentrum konden we zo ook wel betalen. Was wel een goeie stoel, heb hem zelf nog uitgezocht. Het was dicht bij Zwitsersland, dat was wel handig. O, nog mails van van Voort ontvangen?” Loretta schudde haar hoofd: “Nee, hij houdt zich stil de laatste tijd.” Naghtt bleef naar de foto kijken. “Jezus! Ik had geen fietshelm op! Wat onveilig! En iedereen kan het zien! Ach, het maakt ook niet meer uit, ik ben nog maar even bij SIOT. Ga ik heerlijk voor mezelf beginnen, dan ga ik eens oogsten.”

“Ja,” zuchtte Loretta, “het duurt niet lang meer.”

“Zo, dit is de laatste.” Naghtt plakte een post-it papiertje in het personeelsblad en legde hem op de stapel met eerdere nummers. “Dat weet jij niet, maar het was hier zo onveilig toen ik begon. Acht jaar terug alweer. SIOT stelde toen niets voor, qua veiligheid. In de labs had niemand een veiligheidsbril op. Op het terrein reden ze veel te hard. Op de daken liepen mensen zomaar los rond. Met mijn Shell ervaring heb ik dat eens goed aangepakt. Moet je nu kijken.” Naghtt knikte met zijn hoofd naar de muur voor hem. “Oorkonde voor het veiligste onderzoeksinstituut van Europa. Geen ongewenste publiciteit meer door nare ongelukken. Niet dat we er nu zijn, er zijn nog andere excessen waardoor SIOT negatief opvalt. Bezoekers zijn niet gek of blind. Bij een rondleiding breken ze hun nek erover, figuurlijk dan. Jij zal het ook opgemerkt hebben. Dan heb ik het niet zo zeer over de medewerkers die zitten te knikkebollen achter hun computer en de labs waar enkel ongedierte actief is, dat zie je overal wel. Het gaat me om de opruiers en dwarspissers die zo maar zeggen waar het op staat, die kritiek hebben op het beleid. Gasten als Adriaan van Voort bijvoorbeeld; parasieten zijn het.”

Loretta knikte heftig.

“We hebben geluk gehad, maar we kunnen er op wachten dat een journalist dat negatieve geluid een keer oppikt en gaat publiceren dat het hier helemaal niet zo super is. Bij de laatste sanering 15 jaar terug, zijn die tegenwerkers er allemaal uitgegooid. Maar het is onuitroeibaar, als onkruid kwam het weer terug. Wat helemaal erg is dat ze overal hun neus insteken. Wat er achter de schermen gebeurt, gaat ze helemaal niks aan! Een plaag is het geworden, steeds meer tijd en moeite moeten we erin stoppen om ze in toom te houden en een en ander aan hun zicht te onttrekken. Schoon schip maken met dat tuig! Weg met die inloyalen die het beter denken te weten, en als we dan toch bezig zijn ook maar de werknemers eruit die half-dement en incontinent zijn, of wat voor beperking dan ook hebben. En de secretaresses die echt niet meer aantrekkelijk zijn gelijk ook. Een flinke snoeibeurt, zodat SIOT er weer netjes, zoals het hoort en vooral niet bijzonder bij staat, onopvallend door de tijd glijdt. Dat is mijn afscheidscadeau voor SIOT. Het kost bijna niets, er komt geen gouden handdruk aan te pas. Door het wegvallen van die subsidie van Economische Zaken zijn er namelijk bedrijfseconomische redenen, daardoor kunnen we de ongewensten heel voordelig ontslaan. Wat vind jij, moeten we het personeel nog bijeen roepen om te informeren? Het is toch al duidelijk dat er gesaneerd gaat worden?”

Loretta dacht even na. “Nou ja, intern misschien wel maar extern nog lang niet. Jij doet de mededeling in een bijeenkomst en dan kom ik met een persbericht, zo werkt dat toch?”

“Ik heb er niet veel zin in, maar oké, inderdaad zo hoort het. Laat je me het persbericht wel eerst lezen? Er mag geen gezeur komen. Het personeel slikt het wel, de Ondernemingsraad ook. Zelfs toen we geld  uit de pensioenpot haalden, piepten ze niet. Maar journalisten zijn niet gek, daar moeten we mee oppassen. Goedbeschouwd is die bezuiniging natuurlijk wel gelogen. We wisten al jaren dat die EZ-subsidie zou aflopen, maar dat hoeft niemand te weten. We zitten binnenkort met minder geld, dat is de boodschap, dus er moeten mensen uit, klaar. Ach, er wordt zoveel verdraaid tegenwoordig, dit kan er ook wel bij. Strak opschrijven dus, een tekst die geen vragen oproept. Ze moeten hier niet gaan wroeten. Voor je het weet komen ze er achter dat ik jarenlang teveel verdiende voor een directeur van een semi-overheidsinstelling. Je hebt er toch geen moeite mee? Het is voor de goede zaak.”

“Nee hoor. Komt goed. Maak je maar geen zorgen. Zoveel bedrijven melden op dit moment dat ze moeten saneren. Overigens, vergeet je niet dat de fotograaf vanmiddag komt? Voor het portret in de directeurengalerij.”

“Oja, dat is leuk. Ik had al een foto in gedachte. Ik in een overall hier boven op het dak. Veilig natuurlijk, gezekerd met een permanente valbeveiliging.” Loretta fronste haar wenkbrauwen. “Zo’n koord, waarmee je vast zit. Als een bergbeklimmer.”

“Stoer! Zet je wel een bouwhelm op?”

Naghtt knikte. “Goed idee, regel jij die even? O, heb je de glossy al?”

Voor al uw sedatieve overbruggingen van ellendige episodes; WegWezen, desgewenst permanent

Het is nu zover uit de hand gelopen dat ik oranje begin te schijten wegens tompoucen, frisdranken, patat en frikandellen in die kleur en dat ik zelfs weet dat er iets met Mathijssen aan de hand is. Zonder Mathijssen kunnen we niet winnen, schijnt het. Van mij mag hij wat gebroken hebben. Hij is geblesseerd geraakt, in Auschwitz struikelde hij over een vergeten geraamte. “Zijn er hier ook douches? Voel me een beetje vies”, zei hij daarop.

De pers zal niet rusten tot ik in details alles van die man weet. Heeft een hekel aan Marokkanen, paast dus niet op Boulahrouz (goed zo), zijn vrouw wil dat hij bij AC Milan gaat spelen, omdat je daar veel beter kunt winkelen qua mode, hij verheugt zich op een high five met Alexander, nou liever Maxima, en hij draagt een groot geheim met zich mee namelijk dat de trainer van de jeugd van Zwaluwen Omhoog, waar hij begon, nog steeds een pedo is.

Mathijssen zou wel eens de sympathiekste van allemaal kunnen zijn, dat kan, maar ook dat kan me geen moer schelen. Ik wil maar een ding weten van dat hele EK; wanneer het afgelopen is.

Eenpersoons denktank op volle kracht vooruit

Ze komen er nog wel een keer achter dat je beter in een asbestmijn kunt werken dan bij Kwantum of De Schoenenreus. De hele dag tussen dampend plastic en rubber staan is niet zo goed voor je longen namelijk. Ik zeg het maar en voorspel gelijk dat parfums carcinogener zijn dan een mengsel van benzeen en dioxine. Dat is al bekend natuurlijk maar wordt nog even onder de stop gehouden.

Verder zal duidelijk worden dat het samenvoegen van landen die in oorlog waren, om een nieuwe oorlog te voorkomen, enkel zal leiden tot een nog grotere oorlog. Samenvoegen kost geld, de een meer dan de ander. Dat geeft frictie, zodat je erop kan wachten dat de vlam in de pan slaat. Kleine samenvoegingen geven al problemen. Feijenoord en Ajax supporters kun je beter niet in een vak stoppen. Arkel wilde voor geen goud met Noordeloos (en vice versa) opgaan in de nieuwe gemeente Giessenlanden. Politiecorpsen overwegen hun scherpschutters in te gaan zetten om te voorkomen dat er een Nationale Politie komt. West-Duitsers moeten steeds minder hebben van het naastgelegen financiële zwarte gat vol Osties. Schotten willen hun olie zelf houden, dus los van Engeland en Wales. Walen kunnen nog steeds de Vlamingen niet verstaan. Joegoslavië spatte uiteen in een burgeroorlog. Tsjecho-Slowakije splitste zo gauw de mogelijkheid zich voordeed. Het lijkt mij daarom heel verstandig om het experiment Europa maar te stoppen voor er dooien vallen.

Dat de Euro dan verdwijnt is helemaal geen ramp. Laat je niks wijs maken door die de Jager. Alle kluizen, matrassen en sokken barsten momenteel van het zwarte geld, dat dan net zoals bij het opheffen van de gulden massaal uitgegeven zal worden. In een paar maanden is de recessie voorbij, waarna we ons gaan richten op landen die het wel goed doen, buiten Europa dus.

Verder zal het niet lang duren eer er een religie-gen ontdekt wordt. In een laboratorium in het Westen natuurlijk. Ach, gut ze kunnen er niets aan doen. Maar ze zijn met hun fanatisme wel verkeerd bezig, als het genetisch is. Verspreiding is dan alleen mogelijk via het zaad. Maar het zijn creationisten natuurlijk, dus goddank snappen ze dat niet.

Afgezien daarvan ben ik bezig conclusies te trekken uit het fenomeen enkel dochters of enkel zonen. Dat moet toch ergens op duiden, waar moet de mensheid nog achter komen? Jeroen Pauw schijnt vijf zonen te hebben, meer weet ik niet, ongetwijfeld bij even zoveel vrouwen. Hij die niet naar het EK2012 mag, en enorm opgebloeid is sinds Friso gestrekt ligt, heeft 3 dochters. Prins Claus evenwel had drie zonen, tegenover Bernard 4 dochters, afgezien van wat nog niet bekend is. Robert ten Brink heeft vijf zingende dochters. Palingdorpproduct en evolutieleerontkenner Mona Keijzer heeft enkel zonen. 

Is homogeen nageslacht een speling der natuur of duidt het ergens op? Meer onderzoek is nodig. Het is maar goed dat ik kinderloos ben; zodoende heb ik zeeën van tijd om licht te scheppen waar nog duisternis heerst, en helemaal omdat het anders vijf mongooltjes waren geworden.

Samen staan we sterk, samen zijn we Oranje

Ik geef vrijwel nooit aan collectes. Collectanten (meestal tantes) van Jantje Beton, Beatrix en Prins Oranje fonds, durven niet meer bij me aan de deur te komen, jammer want dat uitschelden luchtte altijd enorm op. Alles wat te ver van mijn bed crepeert zoals zielige negertjes, beertjes en vluchtenden, kan het ook schudden.

Bij ziektes hangt het er vanaf of mensen het aan zich zelf te danken hebben. Dus er gaat niets in collectebussen voor rook-, zuip-, vreet-, stress- en seksziektes. Bij Alzheimer en autisme twijfel ik elke keer, daar heb ik toch wat mee. Steeds weer geef ik de collectant hoop. Hoewel ze niks krijgen komen ze het jaar daarop toch weer.

Voor 1 ziekte zou ik trouwens wel echt grif geld geven, als dat leidde tot totale verdwijning van de aardbodem. Maar daar komt nooit iemand voor langs; Oranjekoorts.

De laatste finale ergens in Swahililand, was voor mij het bewijs dat deze ziekte leidt tot blindheid. De slag bij het Teutoburgerwoud was er niets bij, een wonder dat er geen dooien vielen; maar onze jongens hadden het prima gedaan. Heel de wereld sprak er schande van, maar hier niet. Geen enkele voetballer werd geschorst zelfs die opgefokte Marokkaan niet voor zijn doodschoppraktijken.

De bakens gingen de verkeerde kant op toen wijlen Michiels opeens over oorlog begon, terwijl hij voetbal bedoelde. Toen Kluivert strafvermindering kreeg omdat hij anders niet mee kon doen aan een EK of WK, weet ik veel, was het hek van de dam. Sindsdien is een strafblad een vereiste om in het Nederlands elftal te kunnen spelen. Ongetwijfeld zal die half-Nederlander weer opgesteld worden die zo uitblonk in de laatste finale, wegens onmisbare kwaliteiten vooral zijn meedogenloze traptechniek.

Overigens als u er leuk bij wilt zitten tijdens het EK 2012, koop dan deze exclusieve kussen-set (40x40 cm, 20 euro). Onderscheidt u van uw buren; niet te vinden bij Blokker, Hema, Zeeman of welke winkelketen dan ook die een slaatje wil slaan uit het EK.

Hoe Cesar Millan schatrijk kan worden

Ik had weinig last van mijn schoonmoeder tot ze hoorde dat haar dochter zwanger was. Ik ben geen neger, crimineel, verdien goed, maar sindsdien ben ik een schoft voor haar, zuigt ze al het bloed onder mijn nagels vandaan en er kan geen vriendelijke begroeting meer af.

Ze spoort ook gewoon niet! Mijn vrouw was uitgerekend rond Bevrijdingsdag. Maakte niet uit; we moesten van haar naar Dodenherdenking, dat was traditie in haar door de oorlog gedecimeerde familie. Dus moest ik een rolstoel regelen. Na 1 minuut stilte krijste mijn vrouw het uit en werd meteen door de politie afgevoerd. Mijn dochter is in een cel geboren dus, en lijkt op haar grootmoeder, natuurlijk.

Ik denk er geregeld aan terug hoe het was toen ik nog alleen door de dagen ging. Het 1-kamer appartement stond propvol. Met een enorme flat screen die alleen diagonaal in mijn kamer paste en een vetzak languit op een drie-zits-bank met zeiltje die niet tegen de muur kon vanwege de opblaaspop erachter. Maar er was geen schoonmoeder, er was ook geen ruimte voor. Ik leefde ongezond, maar ook nu word ik niet oud.

Hoewel ik een bloedhekel aan haar heb, nodig ik haar geregeld uit om te komen eten. Ik kook zelfs voor haar. Speciaal voor haar alleen maak ik een rauwkostsalade, met kip, ei en varkensvlees, alles rauw. Blootstellen aan risico's, verder durf ik nog niet te gaan met haar. Ze overleefde het allemaal tot nu toe. Ook Apenheul, Safaripark Beekse bergen, Walibi, Schildersbuurt, Ajax-Feijenoord. Ik ben er bang voor dat ze mij gaat overleven; dat ze tevreden toe kan kijken, terwijl ik mijn laatste adem uitblaas.

Mijn volgende plan is naar de live-show van  Cesar Milan in Ahoy te gaan met haar, is ze fan van. En dan ga ik die Mexicaan vragen of hij die opgefokte, dominante teef kalm en onderdanig kan maken. Of anders loopt er allicht een onberekenbare Argentijnse dog rond.