Een ander licht

Mauro is natuurlijk gewoon homo. Dat verklaart een heleboel en verandert de zaak bovendien. Daarom maakte die Tofik zich zo hard voor hem, en ging Leers als goed kristen niet discretionair aan de gang. Nee, echt niet voor iemand van dat soort. Wat die Spekman in hem zag weet ik niet.

Zijn moeder bonjourde hem niet zomaar weg; ze had drie kinderen, waarom alleen Mauro? Omdat die andere wel normaal waren, volgens Angolese begrippen dan. Zodra ze door had dat hij van de andere kant was, zette ze het jonge bruinneusje voor zijn eigen veiligheid op het vliegtuig. Natuurlijk ook niet zomaar naar Nederland. Ze had weleens foto’s van de Canal Parade gezien, in een blaadje dat Mauro onder zijn matrasje had liggen. Daar zit hij wel goed, dacht ze.

Mauro’s geval is dus weldegelijk schrijnend. Niet omdat hij de taal niet spreekt, of omdat hij zijn leven in Angola weer moet opbouwen, maar omdat hij zodra hij daar op zijn manier rondloopt van alles naar zijn hoofd geslingerd zal krijgen en zijn poten geramd gaan worden. Dat is pas echt zielig. Waarom gebruikte niemand dat argument in al die debatten? Sukkels. Dibi kon daar toch gewoon mee aankomen; “Ik weet er alles van, in dat soort landen is men niet gesteld op mensen zoals Mauro.”

Asiel krijgen vanwege je geaardheid. Dat moet toch kunnen? Laat hem lekker in dit tolerante landje zijn toekomst opbouwen, helemaal nu we weten dat hij van ons roomblanke dochters af zal blijven. Iemand moet hem dan wel even vertellen, dat niet heel Nederland staat te juichen als er een homo langs komt. Dat hij her en der kans loopt van een flat gegooid te worden.

Leuring

Als schrijver die niet verbonden is aan een gerenommeerde uitgever moet ik veel van de promotie zelf doen. Eigenlijk alles. Maar vergis u niet ook de nieuwe auteurtjes van die respectabele uitgeefgrachtenhuizen, zullen, willen ze goed verkopen, zelf moeten gaan leuren met hun boekje. Met leuk of literair schrijven alleen ben je er tegenwoordig lang niet meer, je bent echt niet de enige die dat kan.

Laatst was ik op pad om er voor te zorgen dat mijn laatste boek Uitverkoort ook kwam te liggen in de winkels van een lokale boekwinkelketen. Ik meldde me op de afgesproken tijd aan in de hoofdwinkel, waarboven de inkoper kantoor hield.

'Ze komt u zo ophalen.'

Moest ik een kwartier drentelen in die winkel waar ik niet vrolijk werd omdat mijn boek er nog steeds niet lag. Enfin, eindelijk kwam de almachtige boekinkoper me ophalen, ik mocht mee naar haar kamer. Ze had geen rokje aan dus ze mocht mij wel voorgaan de trap op.

Die kamer bleek een hol, waar ze zich doorgaans schuil hield temidden van massa's boeken, wat een bende! Allemaal present-exemplaren van jaren terug. Als ze ze op Marktplaats zette, vooral de eerste drukken, werd ze schatrijk. Ik zag mijn Uitverkoortje ook in een hoek liggen.

"Wat kan ik voor u doen?"

Nou dat leek me duidelijk, maar dat zei ik maar niet.

Nee, ik had geen trefzekere pitch. Daar werk ik nog aan. Je boek aanprijzen in een paar regels, dat is wel handig als je dat paraat hebt. Maar ook al had ik een glad verkooppraatje, toen ik het boekje te voorschijn haalde was het al mis.

“O ja, dat ken ik”, zei ze, terwijl haar gezicht betrok alsof ze een beschimmelde snee brood zag.

Ik ging toch nog wat verder; “...het moet ook in uw mooie boekwinkels liggen, want het heeft een locale connotatie, en het ligt al in maar liefst 10 Selexyz winkels en nog een keten in Twente.” Maar haar gezicht bleef aangeven dat ze er ernstig vies van was, zozeer dat ze me afkapte;

“Nee, ik moet het niet, wil het niet in mijn winkels, de inhoud staat me niet aan. Als mensen er naar vragen willen we het wel bestellen, maar meer niet.” Ze zei nog net niet dat ik snel moest op hoepelen, dat ze anders de honden op me afstuurde.

Toen was ik stil, het hield op. Dank voor uw tijd.

Buiten was het duidelijk dat verkopen mij niet gegeven is. Na enige tijd somber op een bankje langs het Ijsselmeer gezeten te hebben, drong het tot me door. Dat die inkoopster niks meer was dan een bekrompen lelijke vleermuis. En verder dat haar kraakstem bij het maken van de afspraak, mij al op mijn hoede had moeten brengen.

En verder dat die afwijzing ook over de telefoon had gekund! Ze had het vast expres gedaan, mij toch uit nodigen en aldus mij valse hoop geven en mij eerst laten wachten in de winkel. Ze wou wel eens zien wat voor iemand achter dat verwerpelijke Uitverkoort schuil ging. En eigenlijk was ze van plan me te laten oppakken; ik had nog geluk gehad.

Uitverkoort komt heus wel in die boekwinkelketen trouwens, op een gegeven moment, als het in de toptien staat, kan ze er niet meer onderuit namelijk.

Hollandse Zomers

Galopwekkende of deprimerende tv, meer smaken zijn er niet; voor vrolijkheid moet je nog steeds niet bij de Publieke Omroep zijn. Sonja Barend mag dan gestopt zijn, nu stromen de wachtkamers vol met galblaas-, en zenuwlijders ten gevolge van de aanschouwing van Paul de Leeuw, De Lama’s, DWDD, Pauw-Witteman en JBC.

Door het verdwijnen van Keek op de Week, Ook dat Nog, Oppassen!!!, en Jiskefet, stuk voor stuk mijlpalen qua deprimerende tv, zag het er even somber uit voor dat segment, maar goddank wist Man bijt hond uit te groeien tot een enorm krachtige deprimant en kwam er uit het niets een nieuwe, vet deprimerende omroep in de ether, te weten BNN. Die omroep begon geniaal door real time de aftakeling van nierpatiënt Bart de Graaf in beeld te brengen. Gevreesd werd dat door zijn dood het deprimerende niveau zou wegzakken, maar door de introductie van programma’s als Je zal het maar hebben, Spuiten en Slikken en Over mijn Lijk, bleek die vrees ongegrond. Evenwel hoe goed BNN ook bezig is, ze zullen nog heel wat van stal moeten halen aan ellende willen ze Zomergasten qua deprimerend vermogen kunnen evenaren.

De allereerste Zomergasten uitzending (1988) was gelijk ook de beste, de enige vrolijke aflevering. Dankzij Pierre Jansen, de laatste enthousiaste Nederlander. Daarna werd het gigantisch zeuren, voor mijn eigen bestwil stopte ik midden jaren negentig met kijken. Maar ook zonder het gezien te hebben, werd ik depressief; door het gezanik er over, vooral door mensen waarvan ik dacht dat ze normaal waren en door de herinneringen die dat gelul erover opriep.

Elk Zomergastenseizoen dringt het weer tot me door; ik woon nog steeds in een achterlijk land, waar een plak en praat programma als Zomergasten een rol van betekenis kan spelen, gezien wordt als verfijnde cultuur, waar serieus op in gegaan moet worden. Volkstammen die elk jaar weer kijken naar jeukend kruis dan wel aambeien versus dementie in voorstadium dan wel fantasieloosheid; dan moet de beloning wel heel groot zijn: mee kunnen lullen bij de koffie-automaat, als de chef er bij staat.

Het is geen onschuldige tv trouwens. Bij sommige Zomergasten kijkers gaat het mis, op zomaar een zomeravond, dan blijkt drie uur een overdosis te zijn. Machinisten weten dat in de vroege ochtend volgend op een uitzending van Zomergasten de kans op een springer veel groter is. Uit alle macht proberen ze die diensten collega’s in de schoenen te schuiven. Al heel vroeg in het jaar belagen ze de VPRO of er al uitzenddata bekend zijn. De programma-makers weten wat de consequenties kunnen zijn van uitzenden, maar asociaal als ze zijn, blijven ze er mee door gaan. “Eigenlijk zou de stichting Korrelatie na een uitzending bereikbaar moeten zijn, maar dat is niet zo’n vrolijk begin als we dat voorafgaand aankondigen.” En verder desgevraagd: “Het aantal zelfdoden is niet precies bekend, en valt reuze mee.” Net zo als dat andere getal zeker dat ook maar beter niet openbaar kan worden (totaal aantal Nederlanders dat slachtoffer is van een misdaad gepleegd door allochtoon). Zij die vielen door Zomergasten; dat monument moet er maar eens komen ondertussen.

De volgende keer eveneens in de categorie zomerellende; Nederlandse Festivals, met onder andere een interview met de geneesheer-directeur van psychiatrische inrichting Dennendal: “Zo’n Oerol festival is eigenlijk een prachtige kans. Waarom wachten tot de gestoorden naar ons toekomen, we kunnen toch gewoon preventief de bezoekers op de veerboot naar Terschelling laten opnemen? Wat dat betreft de Karavaan past daar ook bij. Hollands Festival, inderdaad, was ook zo iets.”

Ik mis mezelf

Geachte redactie van Literair Nederland,

Dat doe ik me hele leven al. Het went niet hoor. Integendeel.
Ook jullie hebben me overgeslagen. Of... zijn nog niet bekend met mij.
Ik vrees het eerste, maar je weet het niet.

Kortom toen ik mezelf weer eens zocht, zojuist een uur of wat terug, na linken met ...., stuitte ik niet op jullie overigens prachtige, maar wel wat stille site.

Voeg mij ook eens toe. En dan vooral mijn provocerende novelle Uitverkoort.
Ik wil er ook nog wel tien doneren zodat jullie een actie kunnen beginnen.

Het is niet zo maar wat, want Uitverkoort heeft overwegend lovende reviews kijk maar:
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/uitverkoort/1001004006404120/index.html#product_judgement

Hopend op een plekje,

Willem Jansen

(Literair uitschot)

Haar naam was Harrie

In de nieuwste Willem Jansen: hoe een plastisch chirurg zichzelf verandert in, denkt hij, de mooiste jodin ter wereld.

Lieve Ik

Hoe bevalt het nu, je leven, in een gesloten inrichting? Misschien is het maar beter voor je, want buiten de muren is het geen harden, voor jou helemaal niet. Je zou het er geen dag meer volhouden met je zwakke zenuwen. Wees blij dat je er niets van mee krijgt; het is zo erg geworden. Veel erger dan je ooit voorspelde. Is het niet heerlijk voor je nu, de dagen gaan aan je voorbij, binnen is alles veilig en rustig. Er is niets meer om je over op te winden. Eigenlijk was het heel verstandig van je om je te laten opnemen. O ja, het was niet vrijwillig; hoewel je werkte er wel naar toe natuurlijk, laten we eerlijk zijn. Als ik zo door ga komen ze me wel een keer halen: ja dat had je goed door.

Ik hoop dat je nu eindelijk je talent gebruikt. Nee, niet zeuren en zaniken. Schrijven, van je meesterwerk, daar ben je toch wel mee bezig, nu? Er is geen enkel excuus of belemmering meer. Je kan niet afdwalen of weglopen. En klemzuipen of je druk maken over van alles in de maatschappij wat je toch niet kan veranderen kan ook niet meer. Dus gewoon doen hoor, dat boek. En maak je niet zenuwachtig of het wel gelezen zal worden. Gegarandeerd! De positie waar je nu in verkeerd is uitzonderlijk. Mensen hebben er geen weet van, maar willen dat wel heel graag. Eindelijk gaan al die schrijfoefeningen van je iets opleveren nu je een gouden onderwerp in handen hebt. En trek je niks aan van die malloten om je heen, ook al schreeuwen ze de boel bij elkaar. Laat ze maar. Wees blij! Daar kan je toch prima over schrijven. Moedig ze aan! Observeren daar komt het nu op aan. Ongetwijfeld sterft het van de uniek gestoorden. O echt, ik wou dat ik daar zat, dan wist ik het wel. Niet dat ik zo goed kan schrijven als jij. Nee, jij moet het doen. Kom op, wees eindelijk eens van nut, laat de wereld versteld staan!


Groetjes van je grootste stalker,


Willem Napoleon Bonapart Jansen


PS

Pas je wel op voor de schizofrenen daar, die zijn heel schietgraag, schijnt het.


(geinspireerd door: http://lieveik.tumblr.com/)

Rechtse lente?

Rood alarm

Als je kijkt naar de laatste elf verkiezingsuitslagen dan kun je simpel voorspellen dat links (inclusief D66) uit zal komen op 40-50% van de stemmen. Al sinds 1971 weet links dit hoge aantal te behalen dankzij een vaste schare van economische stemmers zoals, om maar wat te noemen, steuntrekkers, nietsnuttende ambtenaren, asociale allochtonen en subsidievreters. Er is maar een afwijkende uitslag geweest; in 2002 toen zelfs een dode Fortuyn met zijn eens weergaloze charisma de linkse stemmers naar zich toe wist te trekken, waardoor links op slechts 33% uitkwam. Sindsdien is het voor de uitvreters weer eigen portemonnee eerst. SP, D66, Groenlinks en PvdA zijn communicerende vaten, samen komen ze altijd min of meer uit op eenzelfde aantal zetels. Goddank tot nu toe was dat aantal altijd minder dan 75. In 1981 zorgden den Uyl en Terlouw voor 70 zetels. In 1998 haalden de stemmenmagneten Rosenmoller, Marijnissen en Kok 75 zetels binnen. Je kunt er op wachten dat onder een kwaad gesternte links een keer de meerderheid gaat halen, alleen al door de gestage groei van het aantal inactieven ten opzichte van de actieven.

Cohen, Pechtold, Halsema en Roemer staan nu volgens Synovate op 63 zetels. Kiezers laten zich zoals altijd beïnvloeden door verkiezingsdebatten. Pechtold, Halsema en Roemer komen er niet meer aan te pas. De PvdA staat nu op 33 zetels, in de jaren 80 waren aantallen van meer dan 50 zetels heel gewoon voor de PvdA. Er is nog ruimte zat naar boven; zou Cohen die weg weten te vinden? Erg veel zin heeft hij er niet in, voor hem hoeven die debatten en al die vervelende vraaggesprekken niet. ‘Het gaat om mijn kop, stupid!’ Maar hij moet van zijn spindokter op tv; hij moet die kop ook open doen en staat dus met tegenzin ook zijn linkse vriendjes van de publieke omroep te woord. Hij maakt zich terecht niet druk om die afgang bij Nova. Het zal de economische stemmers allemaal worst zijn. De PvdA kan met Cohen enkel stijgen. Waar rechts hem ook mee om de oren zal slaan, het gaat niet helpen. Dat zijn grootste wapenfeit niets voorstelt, bijvoorbeeld. Volgens hemzelf is dat dat hij de dreigende maatschappelijke spanningen na de moord op Theo van Gogh de kop in heeft weten te drukken. Waren er dan blanken van plan een paar van de op elke straathoek juichende Marokkanen in elkaar te slaan? Ze zouden niet durven uit vrees voor represailles.
Dat Cohen ingefluisterd wordt door mensen die allen het spoor al eeuwen bijster zijn: Wallage, van Thijn, Mak, en Hedy d’Ancona, die in het ergste geval minister kunnen worden. De vrienden van Job hebben maar een doel; Nederland moet een paradijs worden voor zielige mensen. Dat maar 10% van Nederland bebouwd is, betekent voor hen dat er nog plaats is voor minstens 100 miljoen cultuurverrijkende kansarmen uit Afrika.
En dat Cohen eigenlijk een bloedhekel aan het volk heeft. Als lid van het Studenten Corps Vindicat leerde hij het plebs te minachten. In zijn verkiezingspotje laat Cohen zien waar hij goed in is; neerkijken. Op de een meer dan op de ander. De een krijgt thee, de ander geen politiebescherming.

Al die feitjes, vergeet de Noord-Zuidlijn niet en zijn gemekker over binden terwijl de boel in duigen ligt, zullen Cohen’s aanhang niet kleiner maken. Integendeel, hoe meer hij in een hoek gezet wordt als een botch-Job Cohen, hoe meer sympathie stemmen hij gaat krijgen. Cohen is een makkelijk doelwit; laat rechts verstandig genoeg zijn om hem compleet te negeren.

What the hack!

Dubbel genieten