Naar Oessem en Terug

Op het onderzoeksinstituut waar ik ooit werkte was rapporten schrijven helemaal niet nodig. Ook zonder dat monnikenwerk kwam je wel hogerop. Ja, dat wist ik ook wel, in het management zaten er genoeg die nog nooit een rapport afgerond hadden. Of als het wel het geval was, had een ander het meeste werk gedaan. Ouwehoeren daar draaide het weer om. Omdat ik die kunst niet beheerste, vluchtte ik naar het schrijven van opvallende rapporten. Zo kon ik de neergang van mijn carriere nog lange tijd uitstellen. Vele rapporten maakte ik, steevast met opzienbarende conclusies en aanbevelingen. Die ik stilzwijgend op de bureaus van mijn collega’s legde.

Maar meer en meer kwam er gezeur van dat dat niet de bedoeling was. Dat ik moest uitdragen wat ik bedacht en opgeschreven had. Konden ze niet lezen dan? Was het te moeilijk voor ze? Bij elke beoordelingsgesprek kwam het terug en telkens had ik geen idee wat er nou van me verlangd werd.

Kortom ik belandde op een zijspoor. Alleen door veelvuldig mijn kennis en gedachten mondeling te delen met mijn teamleden kon ik daar weg komen. Praten dus met mijn collega’s; maar dat zat er niet in en daarbij vond ik het grote onzin. Eerst nadenken, dan op papier zetten en laten lezen, dat scheelde veel missers en slap geouwehoer in mijn ogen.

Op een gegeven moment wist ik dus dat mijn dagen daar geteld waren. Ik bleef echter stug doorschrijven; daar kregen ze me niet vanaf. Maar nu over iets dat echt belangrijk was. Zo ontstond mijn roman Naar Oessem en Terug; over hoe een fictieve chemicus/nerd zich in een bèta-onderzoeksinstituut, staande probeert te houden. Wat hem niet lukt. Om aan te geven dat er iets goed fout zit in Nederland qua onderzoek, en dat niet alleen.

Nog meer eikels

Hoedt u voor burgemeesters in het openbaar; als ze met ketting en al te voorschijn komen weet je dat er iets goed mis is. Beginnen ze te stamelen dat de stad diep geschokt is, het onwerkelijk is en niet past in zijn stad: tel dan je familieleden, grote kans dat er een ontbreekt. Maar zijn schuld is het dan niet; omdat het uiteraard niet te voorkomen was, en wees gerust het zal niet nogmaals voorvallen want het was een incident. De dader was een gek, geen terrorist.

Als je de burgemeester niet te spreken kunt krijgen; rijdt een Suzuki Swift total loss, schiet een kassière dood, laat je garage met zwaar vuurwerk ontploffen of steek de kerstversiering in een café aan en wacht met een camera in de buurt. Ga geen homo’s pesten want dat is niet erg genoeg.

Burgemeesters ten tijde van rampspoed stijgt van alles naar de kop. Ten eerste dat burgers op hun woorden zitten te wachten; meestal hebben die geen idee wie die knakker is. Verder vinden ze dat het voorval van nationaal belang is. Bas Eenhoorn vond meteen dat Tristan’s actie een drama was voor heel Nederland.

Hij is er nog steeds trots op dat door zijn optreden de rust weerkeerde in zijn stad. Opdat zijn heroïsche daden niet verloren gaan, heeft hij zijn finest hour beschreven in het boek Drie minuten... , waardoor hij nog eens een rondje langs alle camera’s kon maken.
Waarom verbaast het me niet dat deze gesjeesde voorzitter van de VVD lid was van een van de ergste Studenten Corps Verenigingen van Nederland: Vindicat. Dat komt echt vaak voor; iemand die alles doet om in de media te komen, blijkt lid te zijn geweest van een Corps, let er maar op. Uiteraard staat hij op de voorkant en de achterflap-tekst past ook heel goed bij een ex-koorbal:

Het boek Drie minuten… is het persoonlijke relaas van burgemeester Bas Eenhoorn over wat er die donkere zaterdag in april gebeurde en wat zich afspeelde in de dagen die daarop volgden. De rode draad is open en meelevende communicatie. De manier waarop Bas Eenhoorn en zijn collega’s van de gemeente, politie, hulpverleners en het Openbaar Ministerie die crisis opvingen, dwong alom respect af. Kennis en ervaring speelden een belangrijke rol bij hoe de autoriteiten tijdens die dagen handelden.

Hij steekt trouwens niet alles in zijn eigen zak: De auteursopbrengst van de verkoop van Drie minuten… is gedeeltelijk bestemd voor een herdenkingsmonument in Alphen aan den Rijn.