Nachten wakker liggen door maagproblemen heeft me weinig opgeleverd. Mijn financiële problemen zijn er nog steeds, en de boeken die ik heb bedacht, worden nauwelijks gelezen. Wel heb ik mijn spijsverteringsstelsel tot op de bodem weten te doorgronden. Als ik groente en/of fruit oversla, lig ik te tollen in bed door brandend maagzuur. Op de rechterzij liggen zorgt er voor dat de maag wel leegloopt, omdat het afvoerputje dan lager ligt. Halfgare rijst moet ik niet eten; anders vindt wat in de pan gebeurt, plaats in mijn maagdarmkanaal. Alleen is daar niet zoveel ruimte; alsof er een egel door je darmen kruipt. Daarmee verkondig ik niks nieuws. Al tijdens de Song dynastie werd verdachten gedwongen de waarheid te spreken of gewoon maar te bekennen door het trechtervoeden van droge rijst. Steeds een theelepeltje er bij. En een kommetje navenant chinees aardewerk met water. Martelen met voedsel is wijdverbreid. In Little Italy New York teisterden rivaliserende bendes elkaar tijdens een vendetta met spaghetti. Gekookte slierten van een meter rond de nek wikkelen en dan de bastardo in de zon zetten. Of als het niet zo’n hele erge schoft was rond een ander lichaamsdeel. Zo heeft elk land zijn eigen methode. Duitsers gebruikten gerstkorrels en biergist. Als je mazzel had, kreeg je ook hop door je trechter. Bolletjesslikken is nog steeds heel gangbaar op de Antillen. Van zalige gerechten, microscopisch kleine hoeveelheden geven, is een universele marteling geworden. Hoe beter deze Tantalus kwelling wordt uitgevoerd, hoe meer Michelinsterren het restaurant heeft. Het eten van andermans darmfauna heeft vanuit Japan de wereld veroverd. Ik heb het over Yakult met triljoenen melkzuur bacteriën die Dr.Minoru Shirota in 1935 uit zijn eigen aars peuterde.
In diezelfde jaren dertig experimenteerde John Rennie met zijn maagzuur. Wat daar uit voort kwam slik ik wel, om te voorkomen dat de in mijn maag gebrouwen zoutzuur mijn tere slokdarm wegbrandt. Ik was altijd erg tegen het nemen van een Rennie, totdat ik op de verpakking las dat je pas bij 16 per dag misschien naar de dokter moet. Tenzij je die in een keer slikt, dan moet je er meteen heen. Grondoorzaak is dat ik enorm lui ben, na het eten lig ik achter de tv, ook tijdens. Afgezien van mijn bloed beweegt er niets, ook mijn maag niet. Zodat de stukken friet, ui en hamburger te groot blijven om de maagportier te kunnen passeren. Ondertussen gaat de maagzuurproductie wel gewoon door. Een paar zure oprispingen waarschuwen me dat de pH weer te hoog is. Dan pas sta ik op en loop naar het medicijn kastje. Als er niet snel een keiharde, verlossende boer (CO2) komt, neem ik er nog maar een.
Rennie was ook een oplichter, daar kom ik nu al schrijvend achter. Het werkende bestanddeel van een Rennie is natriumwaterstofcarbonaat, NaHCO3, natriumbicarbonaat, maagzout, dubbel koolzure natron. Verkrijgbaar als baking soda of zuiveringszout: 1,65 euro per 443 gram. Daar zitten equivalentieel 600 Rennies in, waar je 62,5 euro voor moet neertellen. Meteen dat spul gekocht bij Nem Meh Ping Ping op de hoek hier. En je kunt er leuke dingen mee doen zoals verse sinaasappelsap drinkbaar maken. Of een sinaasappel injecteren met een bakpoeder oplossing en daarna aan iemand geven aan wie je een hekel hebt. Dure cava’s en sekts maak ik nu zelf uitgaande van goedkope witte wijntjes, poetsen met bakpoeder werkt nog beter dan die whitening tandpasta’s en bakpoeder in de oksels smeren helpt ook. Ik hou geld over zo. Scheelt een hoop buikpijn in tijden van crisis.
Wednesday, April 18, 2012
Thursday, April 12, 2012
Een ongemakkelijk weerzien bij een supermarktingang, voor een bak met Metro’s.
Ik schrok toen ik haar zag, geloofde eerst niet dat zij het was. “Je ziet er goed uit”, loog ik. We waren allebei in verwarring. Normaal schold ik daklozenkrantverkopers altijd uit, voor luie donders. En zij wist niet wat ze moest doen met haar krantje. “Misschien moet je ergens anders gaan staan?”
Langzaamaan kan iedereen behalve ik alles. Koken op Michelinster niveau, een design badkamer aanleggen, zingen voor volle zalen, columns voor de Metro schrijven. Autorijden is al te moeilijk voor me, maar daar heb ik mee leren leven. Nee, ik ga niet met het OV. Kwestie van thuiswerken en familiebanden doorsnijden. Als ik ergens heen wil, blijkt dat veelal, als ik er goed over nadenk, helemaal niet nodig.
Kijkend naar wat de eindstreep haalt; een Metro lezerscolumn is zo overbodig als een wijnbar in Mekka, nietszeggender dan een wielrenner die de etappe naar Alpe d’Huez heeft gewonnen en tegelijkertijd voor mij zo onbereikbaar als mijn tenen en mijn achterste kiezen bij het tanden stoken. Dat is niet het zelfde. Tenzij ik geen benen meer heb.
Niet wetend waarover te schrijven van ellende maar gaan stofzuigen. Hopend op een ingeving, maar behalve de gedachte een geruisloze stofzuiger te gaan uitvinden en daarmee binnen te lopen schiet er niets te binnen. Als ik klaar denk te zijn, blijkt dat al die tijd het schuifje bij de slang boven openstond. Daarna is het weer stil, achter mijn toetsenbordje. Die ik ook eens moet zuigen; koekkruimels, van oude biscuitjes. Een van de eerste recycleraars was banketbakker Do Schat in Utrecht. Die verwerkte al zijn restmateriaal, onder de toonbank liggend vooral, in de lokaal beroemde spoorpunten. Welke later verboden werden. Oude penlite batterijen verzamel ik in wijnflessen, die ik daarna in de grijze bak gooi, bij mij achter het huis. Verwacht niet dat ik de aarde red, een column schrijven lukt me al niet.
Ik besloot de hele stapel van haar over te nemen. Zodat ze niet meer in de kou hoefde te staan, naar huis kon, nou ja, naar een plek waar het warm was. Terwijl ik mijn portemonnee pakte, schreeuwde iemand me toe: “Het is een oplichter! Straks wordt ze opgehaald met een BMW.”
Telt u even mee? We zijn bijna bij het eind. O shit, er moet nog een ziekte in; ze heeft aids, kan nauwelijks meer lopen daardoor. Nu even secuur uitmeten zodat het precies past: 398, 399, 100 euro!
Langzaamaan kan iedereen behalve ik alles. Koken op Michelinster niveau, een design badkamer aanleggen, zingen voor volle zalen, columns voor de Metro schrijven. Autorijden is al te moeilijk voor me, maar daar heb ik mee leren leven. Nee, ik ga niet met het OV. Kwestie van thuiswerken en familiebanden doorsnijden. Als ik ergens heen wil, blijkt dat veelal, als ik er goed over nadenk, helemaal niet nodig.
Kijkend naar wat de eindstreep haalt; een Metro lezerscolumn is zo overbodig als een wijnbar in Mekka, nietszeggender dan een wielrenner die de etappe naar Alpe d’Huez heeft gewonnen en tegelijkertijd voor mij zo onbereikbaar als mijn tenen en mijn achterste kiezen bij het tanden stoken. Dat is niet het zelfde. Tenzij ik geen benen meer heb.
Niet wetend waarover te schrijven van ellende maar gaan stofzuigen. Hopend op een ingeving, maar behalve de gedachte een geruisloze stofzuiger te gaan uitvinden en daarmee binnen te lopen schiet er niets te binnen. Als ik klaar denk te zijn, blijkt dat al die tijd het schuifje bij de slang boven openstond. Daarna is het weer stil, achter mijn toetsenbordje. Die ik ook eens moet zuigen; koekkruimels, van oude biscuitjes. Een van de eerste recycleraars was banketbakker Do Schat in Utrecht. Die verwerkte al zijn restmateriaal, onder de toonbank liggend vooral, in de lokaal beroemde spoorpunten. Welke later verboden werden. Oude penlite batterijen verzamel ik in wijnflessen, die ik daarna in de grijze bak gooi, bij mij achter het huis. Verwacht niet dat ik de aarde red, een column schrijven lukt me al niet.
Ik besloot de hele stapel van haar over te nemen. Zodat ze niet meer in de kou hoefde te staan, naar huis kon, nou ja, naar een plek waar het warm was. Terwijl ik mijn portemonnee pakte, schreeuwde iemand me toe: “Het is een oplichter! Straks wordt ze opgehaald met een BMW.”
Telt u even mee? We zijn bijna bij het eind. O shit, er moet nog een ziekte in; ze heeft aids, kan nauwelijks meer lopen daardoor. Nu even secuur uitmeten zodat het precies past: 398, 399, 100 euro!
Monday, April 9, 2012
Saturday, April 7, 2012
Tussen Krogt en Kitsch
Voor het eerst zag ik mijn grootmoeder levend. Ik herkende haar meteen van de foto’s in ons familiealbum. Al 50 jaar dood maar er toch weer vrolijk op los kwekkend. Ik keek naar Tussen Kunst en Kitsch. En zag enkel Nelleke “wacht even ik ben het aan het woord” van der Krogt. Laat Victoriaans van zo rond 1890, bril uit de jaren 50, kunstgebit van haar opa, te samen schat ik zo tussen de 70 en 80 kilo.
Nelleke was ooit zinvol in beeld ten tijde van Opsporing (Getinte) (Ge)Verzocht. Ik belde me suf, verzon ongure exoten bij het leven, maar kreeg haar nooit aan de lijn alleen.
Bij het originele programma Antiques Roadshow van de BBC zijn de voorwerpen het belangrijkst. Dat lijkt me redelijk gezien de titel. Bij Tussen Kunst en Kitsch draait alles om Nelleke. Goed ze is ook antiek, maar is verder verre van zeldzaam; hele bejaarden soosen zitten er vol mee. Ze is heel bedreven hoor, daar niet van; in irritant kirren om haar eigen domme, humorloze opmerkingen.
Als er toch bezuinigd moet worden bij de Publieke Omroepen, laat haar gewoon achterwege. En al die andere niet-wetende presentatoren die al blatend de aandacht af leiden. Een voice over is vaak meer dan genoeg. Als er dan toch zo nodig in beeld aan elkaar geluld moet worden, neem dan een expert. Die je aan de kant kunt zetten, zo gauw het programma stopt.
Nelleke was ooit zinvol in beeld ten tijde van Opsporing (Getinte) (Ge)Verzocht. Ik belde me suf, verzon ongure exoten bij het leven, maar kreeg haar nooit aan de lijn alleen.
Bij het originele programma Antiques Roadshow van de BBC zijn de voorwerpen het belangrijkst. Dat lijkt me redelijk gezien de titel. Bij Tussen Kunst en Kitsch draait alles om Nelleke. Goed ze is ook antiek, maar is verder verre van zeldzaam; hele bejaarden soosen zitten er vol mee. Ze is heel bedreven hoor, daar niet van; in irritant kirren om haar eigen domme, humorloze opmerkingen.
Als er toch bezuinigd moet worden bij de Publieke Omroepen, laat haar gewoon achterwege. En al die andere niet-wetende presentatoren die al blatend de aandacht af leiden. Een voice over is vaak meer dan genoeg. Als er dan toch zo nodig in beeld aan elkaar geluld moet worden, neem dan een expert. Die je aan de kant kunt zetten, zo gauw het programma stopt.
Wednesday, April 4, 2012
Te laat
Beste, mogelijke sympathisant,
Ik sta even in duplo wat mijn mogelijk nieuwste boek gaat worden. Dat is nieuw voor me. Voorheen stond ik rotsvast achter mijn boeken, tot en met Uitverkoort. Uitgevers niet, maar kon mij dat schelen, hup zelf uitgeven. Met de hulp van meneer de Reus van Gigaboek.
We weten allemaal waar dat mij gebracht heeft. En vandaar dat het nu toch echt anders zal moeten, wil het ooit nog wat worden met de literatuur Willem Jansens Oeuvre. Afgezien daarvan is me geld op.
Dus als u nou een duit in het zakje doet, qua aanbeveling en rondzinggedrag, dan is de kans aanmerkelijk groter dat er een uitgever wakker wordt. Ikzelf heb namelijk een heel slechte naam ondertussen, vanwege allerlei onbesuisde acties.
Mijn plannetje is een nieuwsbrief te beginnen, ja alweer een. Maar nu een die de moeite waard is. Met daarin episodes van dat twijfelboek (Dank voor uw inzet; over hoe een noeste werker na 22 jaar trouwe dienst zonder pardon op straat wordt geschopt) en wat er verder nog door mijn kop spookt. Attenderingen op mijn blog en interessante medeschrijvers, mogelijk ook gastbijdragen. Kortom een leesbaar conglomeraat van parels en juweeltjes ook. En acties waarbij boeken van mij en anderen te winnen zijn.
Nu alleen nog lezers. Daar zou u voor kunnen zorgen. Ten eerste door aan te geven dat u wel gratis en periodiek zo’n mooie brief van mij wilt ontvangen. Daarnaast zou u dan ook dit mailtje naar gelijksoortige medemensen kunnen sturen. Dat die mij moeten mailen, dan krijgen ze mijn nieuwsbrief ook namelijk.
Als u een schrijver bent die ook aandacht wilt kweken, doe dan mee, het kost niets. Samen komen we verder, heus. Over de naam van de brief gaan we dan een polemiekje aan. Desgewenst krijgt hij uw naam. Over de vergoeding worden we het dan wel eens.
Ik geef me over; in je eentje kom je er niet. Jammer is dat. Zonder lezers geen reden tot schrijven.
Reageert u alstublieft, desnoods met rot op. Anders wordt dit weer een actie waar ik niets van leer. Ik kan er tegen, ondertussen.
Willem Jansen
PS
Om vergissingen te voorkomen; mijn blog geeft wel een beeld zo’n beetje hoe ik er in sta, qua maatschappij
Ik sta even in duplo wat mijn mogelijk nieuwste boek gaat worden. Dat is nieuw voor me. Voorheen stond ik rotsvast achter mijn boeken, tot en met Uitverkoort. Uitgevers niet, maar kon mij dat schelen, hup zelf uitgeven. Met de hulp van meneer de Reus van Gigaboek.
We weten allemaal waar dat mij gebracht heeft. En vandaar dat het nu toch echt anders zal moeten, wil het ooit nog wat worden met de literatuur Willem Jansens Oeuvre. Afgezien daarvan is me geld op.
Dus als u nou een duit in het zakje doet, qua aanbeveling en rondzinggedrag, dan is de kans aanmerkelijk groter dat er een uitgever wakker wordt. Ikzelf heb namelijk een heel slechte naam ondertussen, vanwege allerlei onbesuisde acties.
Mijn plannetje is een nieuwsbrief te beginnen, ja alweer een. Maar nu een die de moeite waard is. Met daarin episodes van dat twijfelboek (Dank voor uw inzet; over hoe een noeste werker na 22 jaar trouwe dienst zonder pardon op straat wordt geschopt) en wat er verder nog door mijn kop spookt. Attenderingen op mijn blog en interessante medeschrijvers, mogelijk ook gastbijdragen. Kortom een leesbaar conglomeraat van parels en juweeltjes ook. En acties waarbij boeken van mij en anderen te winnen zijn.
Nu alleen nog lezers. Daar zou u voor kunnen zorgen. Ten eerste door aan te geven dat u wel gratis en periodiek zo’n mooie brief van mij wilt ontvangen. Daarnaast zou u dan ook dit mailtje naar gelijksoortige medemensen kunnen sturen. Dat die mij moeten mailen, dan krijgen ze mijn nieuwsbrief ook namelijk.
Als u een schrijver bent die ook aandacht wilt kweken, doe dan mee, het kost niets. Samen komen we verder, heus. Over de naam van de brief gaan we dan een polemiekje aan. Desgewenst krijgt hij uw naam. Over de vergoeding worden we het dan wel eens.
Ik geef me over; in je eentje kom je er niet. Jammer is dat. Zonder lezers geen reden tot schrijven.
Reageert u alstublieft, desnoods met rot op. Anders wordt dit weer een actie waar ik niets van leer. Ik kan er tegen, ondertussen.
Willem Jansen
PS
Om vergissingen te voorkomen; mijn blog geeft wel een beeld zo’n beetje hoe ik er in sta, qua maatschappij
Monday, March 26, 2012
Pensioenfrauderatie
De Pensioenfederatie u weet wel de club die peilsnel vorig jaar is opgericht, als glijmiddel om het door de strot duwen van door o.a. malversaties waardeloos geworden pensioenen bij jarenlang premie betalende werknemers te vergemakkelijken.
In de laatste Elsevier durfde het opperhoofd, Gerard Riemen, ervan te stellen dat: "Er is absoluut niets onoorbaars gebeurd. Iedereeen wist het en schreef er over."
Hier sprak hij over: Het afromen van de vermogens van pensioenfondsen, middels terugstortingen en premievakanties. Zo'n 20 jaar geleden.
Als er nadien weer bijgestort is ok, maar dat gebeurde in veel gevallen natuurlijk niet. Zoals in het geval van een zeker bedrijf Z te Oessem. En zo zijn er nog meer.
"Ouderen draven vaker door dan jeugd." Beweert dezelfde Riemer in dat interview. Bedoelend: de jeugd kun je nog een rad voor de ogen draaien.
Tijd voor een vraagje aan het hoofd PR:
Van: Willem Jansen
Verzonden: maandag 26 maart 2012 10:51
Aan: Gert Kloosterboer
Onderwerp: informatie opvraag
Geachte heer Kloosterboer,
Op grond van de Wet Openbaar Bestuur en de Wet normering Bezoldiging topfunctionarissen Semi-Publieke Sector vraag ik u bij deze de volgende informatie:
Salaris inclusief bonussen en pensioenpremies van de heer Gerard Riemer en andere topfunctionarissen van uw federatie.
Met vriendelijke groet,
Wilelm Jansen
Zowaar snel antwoord, maar natuurlijk niet waar je op wacht:
From: Kloosterboer@pensioenfederatie.nl
To: Willem Jansen
Subject: RE: informatie opvraag
Date: Mon, 26 Mar 2012 13:21:08 +0000
Geachte heer Jansen,
Ik neem aan dat u de heer Gerard Riemen bedoelt, de algemeen directeur van de Pensioenfederatie. In dat geval kan ik u melden dat de door u aangehaalde wet niet op hem/onze organisatie van toepassing is.
Wel kan ik u (wellicht ter geruststelling) melden dat alle salarissen bij ons beduidend onder de Balkenendenorm liggen.
Met vriendelijke groet,
Gert Kloosterboer
Pensioenfederatie
Ik heb er geen zin meer in. Pensioenfondsen en daarbij de Pensioenfederatie behoren niet tot de semi-publieke sector? Draagt de overheid niet bij aan het ABP soms?
In de laatste Elsevier durfde het opperhoofd, Gerard Riemen, ervan te stellen dat: "Er is absoluut niets onoorbaars gebeurd. Iedereeen wist het en schreef er over."
Hier sprak hij over: Het afromen van de vermogens van pensioenfondsen, middels terugstortingen en premievakanties. Zo'n 20 jaar geleden.
Als er nadien weer bijgestort is ok, maar dat gebeurde in veel gevallen natuurlijk niet. Zoals in het geval van een zeker bedrijf Z te Oessem. En zo zijn er nog meer.
"Ouderen draven vaker door dan jeugd." Beweert dezelfde Riemer in dat interview. Bedoelend: de jeugd kun je nog een rad voor de ogen draaien.
Tijd voor een vraagje aan het hoofd PR:
Van: Willem Jansen
Verzonden: maandag 26 maart 2012 10:51
Aan: Gert Kloosterboer
Onderwerp: informatie opvraag
Geachte heer Kloosterboer,
Op grond van de Wet Openbaar Bestuur en de Wet normering Bezoldiging topfunctionarissen Semi-Publieke Sector vraag ik u bij deze de volgende informatie:
Salaris inclusief bonussen en pensioenpremies van de heer Gerard Riemer en andere topfunctionarissen van uw federatie.
Met vriendelijke groet,
Wilelm Jansen
Zowaar snel antwoord, maar natuurlijk niet waar je op wacht:
From: Kloosterboer@pensioenfederatie.nl
To: Willem Jansen
Subject: RE: informatie opvraag
Date: Mon, 26 Mar 2012 13:21:08 +0000
Geachte heer Jansen,
Ik neem aan dat u de heer Gerard Riemen bedoelt, de algemeen directeur van de Pensioenfederatie. In dat geval kan ik u melden dat de door u aangehaalde wet niet op hem/onze organisatie van toepassing is.
Wel kan ik u (wellicht ter geruststelling) melden dat alle salarissen bij ons beduidend onder de Balkenendenorm liggen.
Met vriendelijke groet,
Gert Kloosterboer
Pensioenfederatie
Ik heb er geen zin meer in. Pensioenfondsen en daarbij de Pensioenfederatie behoren niet tot de semi-publieke sector? Draagt de overheid niet bij aan het ABP soms?
Op velerlei verzoek: Beste Sadik II
In 2004 deed ik een onderzoekje naar de vaderlandsliefde van Nederlanders die er toe deden, columnisten, politici, opiniemakers.
Ik deed me voor als Sadik Khamsa die al mailend raad en steun zocht voor het schrijven van zijn boek (Oproer) waarin hij de ondergang van Nederland veroorzaakt door een ondergronds leger van mislukte inburgeraars beschrijft.
Dit antwoordde de toen nog harige Diederik Samsom aan Sadik:
Van: Samson, D.M.
Verzonden: donderdag 15 januari 2004 10.08:44
Aan: "sadik khamsa"
Onderwerp: Re: Vervolmaking roman
dag sadik,
het lijkt mij een aangrijpend verhaal. Ik kan u echter niet helpen met het uitgeven of verbeteren ervan.
Veel succes,
Diederik Samson
Lid Tweede Kamer PvdA
www.diederiksamsom.nl
Nou ja, als we dan toch bezig zijn; wat voegde Casual Spekman Sadik toen toe?
From:"Hans Spekman"
To: "Sadik Khamsa"
Subject: Re: Roman over
Date: Fri, 5 Mar 2004 21:46:55 +0100
Roman over inburgering
Beste Sadik,
Ik vind het thema van jouw boek is interessant, maar daar heb je weinig aan want ik ben geen uitgever. Als je mijn mening vraagt over censuur. Het lijkt mij niet dat er sprake zal zijn van censuur. Eerder zal het zo zijn dat de uitgevers jouw boek niet goed genoeg vinden of inschatten dat er onvoldoende verkocht worden. Daar moet je je vooral niet laten afschrikken. Er zijn veel grote schrijvers die lang miskent zijn geweest. Mijn advies is dan ook ga door en geef niet op.
Wellicht is het ook goed eens een literaire avond van de SLAU te bezoeken. In de "winkel van sinkel". Want het hebben van contacten kan nooit kwaad.
groet,Hans Spekman
Ook Plasterk antwoordde; achteraf bezien had Sadik ontiegelijk beet toen eigenlijk. En Dijsselbloem en Cohen, maar om eerlijk te zijn Gert Leers ook. Hele hoog in de boom volkstammen adviseerden Sadik vooral door te gaan, alsof er niet net een aanslag in Madrid had plaats gevonden. En god wat had ik weinig te doen op me werk in die tijd. Staat allemaal in:
Beste Sadik
Ik deed me voor als Sadik Khamsa die al mailend raad en steun zocht voor het schrijven van zijn boek (Oproer) waarin hij de ondergang van Nederland veroorzaakt door een ondergronds leger van mislukte inburgeraars beschrijft.
Dit antwoordde de toen nog harige Diederik Samsom aan Sadik:
Van: Samson, D.M.
Verzonden: donderdag 15 januari 2004 10.08:44
Aan: "sadik khamsa"
Onderwerp: Re: Vervolmaking roman
dag sadik,
het lijkt mij een aangrijpend verhaal. Ik kan u echter niet helpen met het uitgeven of verbeteren ervan.
Veel succes,
Diederik Samson
Lid Tweede Kamer PvdA
www.diederiksamsom.nl
Nou ja, als we dan toch bezig zijn; wat voegde Casual Spekman Sadik toen toe?
From:"Hans Spekman"
To: "Sadik Khamsa"
Subject: Re: Roman over
Date: Fri, 5 Mar 2004 21:46:55 +0100
Roman over inburgering
Beste Sadik,
Ik vind het thema van jouw boek is interessant, maar daar heb je weinig aan want ik ben geen uitgever. Als je mijn mening vraagt over censuur. Het lijkt mij niet dat er sprake zal zijn van censuur. Eerder zal het zo zijn dat de uitgevers jouw boek niet goed genoeg vinden of inschatten dat er onvoldoende verkocht worden. Daar moet je je vooral niet laten afschrikken. Er zijn veel grote schrijvers die lang miskent zijn geweest. Mijn advies is dan ook ga door en geef niet op.
Wellicht is het ook goed eens een literaire avond van de SLAU te bezoeken. In de "winkel van sinkel". Want het hebben van contacten kan nooit kwaad.
groet,Hans Spekman
Ook Plasterk antwoordde; achteraf bezien had Sadik ontiegelijk beet toen eigenlijk. En Dijsselbloem en Cohen, maar om eerlijk te zijn Gert Leers ook. Hele hoog in de boom volkstammen adviseerden Sadik vooral door te gaan, alsof er niet net een aanslag in Madrid had plaats gevonden. En god wat had ik weinig te doen op me werk in die tijd. Staat allemaal in:
Beste Sadik
Tuesday, March 20, 2012
Coaching
“Ik zag je gisteren in de supermarkt.”
Buiten werd het vuil opgehaald, een sirene begon te loeien, gevolgd door een wandelaar die naar binnenkeek.
“Welke?”
“De Boer, op het Canadaplein. Heet dat zo? Ik kan het nooit onthouden.”
“Ja, daar was ik. Rond zessen? Was een lange coachdag. Wat gek, ik zag jou niet.”
“Ik zat vast. Kwam niet verder, ik bedoel. Nou ja dan moet ik even.”
“Stil blijven staan? Viel je bijna flauw of zo?”
“Was dat het maar. Niet meer snappen waar je bent, zoiets. Het was er ook zo achterlijk druk”
“Wat zeg je? Misschien moet je meer naar mij kijken in plaats van naar buiten.”
“Dat ik van de wereld was!”
“O, wat raar, en toen ging je maar even stil staan?”
“Ja, bij het vriesvak, eerst ogen dicht. Daarna alles daarin geteld, toen ging het weer. Misschien kwam het door de kou dat kan ook. Ik zag jou voorbij lopen, toen ik weer opkeek."
“Heb je dat wel vaker?”
“Nee, jaren niet meer gehad, komt door die ontslagdreiging denk ik, en weer een verbetertraject. Wanneer is het nou een keer klaar?”
“Je hebt goede stappen gezet, je bent zelf naar mij gegaan, je hebt laten zien dat je van goede wil bent.”
“Nou geheel vrijwillig is dit niet natuurlijk, eigenlijk. En… ”
“Wat wil je zeggen?”
“Nou. De vorige coach had SIOT voor me gevonden. Die vertrouwde ik dus niet.”
“Je zult er geen spijt van krijgen, het is niet alleen voor SIOT, jijzelf hebt er ook baat bij.”
“Zou je denken, kan ik nog verbeterd worden? Wat er stroef liep op mijn werk? Nou niks eigenlijk, maar SIOT denkt daar anders over. Disciplinair gesprek gehad met die apenkop. Over het aanleggen van een aanrechtje in mijn lab. Waar hebben we het over? Hij heeft echt niets te doen, uit verveling gaat hij sarren.”
“Zo moet je dat niet zien, maar wat deed je fout dan?”
“Niks, niet met hem overlegd, geen goedkeuring gevraagd. Hem gepasseerd dus, dat is alles. Ik zou zeggen hem niet lastig gevallen met triviale dingen, werk uit handen genomen, initiatief getoond. Ik ging meteen naar de technische dienst en gaf ze opdracht. Klaar, niet over zeuren, goed gedaan van Voort."
“Hij is eindverantwoordelijk. Je kunt niet zomaar zelf beslissen, hij moet het goedkeuren. En verder het is een spel, speel het nou maar gewoon, dan is hij tevreden en jij houdt je baan.”
“Hij heeft zo’n rotkop en SIOT is geen normaal bedrijf, dat is het.”
“Ja, maar jij werkt daar en je vindt niet zo snel zoals je bent een andere baan. Kijk naar hoe je collega’s met hem omgaan, daar kun je van leren, doe hen na, dan kom je net als zij niet in de problemen.”
“Zou ik autistisch zijn, volgens mij komt het daardoor, en zal het altijd beroerd gaan, met mensen.”
“Jij bent geen autist, zet dat alsjeblieft uit je hoofd, daar kom je niet verder mee. Hoe is het met je tempo, hou je je aan de planning die we samen opgesteld hebben? Als het niet lukt, zorg dan dat je duidelijk kunt aangeven waarom je niet alles af hebt.”
“s Ochtends pak ik meteen die lijst, elke ochtend. Sterker in de bus er naar toe denk ik al na over wat ik moet doen die dag.”
“Goedzo!”
“Maar dan moet ik naar het lab. Of naar die collega. Er zijn overal drempels. Daar heb ik mijn hele leven al last van, ik kom er niet overheen.”
“Gewoon je er toe zetten, dan gaat het uiteindelijk zonder na te denken, helemaal vanzelf.”
“Ik probeer dat al zo lang. Er gaat niks vanzelf bij mij. Toen ik net bij SIOT werkte toen was ik enthousiast, werkte ik nog hard. Tot ik die collega kreeg, die alles van me wou weten. Na mijn instorting was alles anders. Dat is funest voor je hersens, weet je dat, overspannen zijn, brandt van alles onherstelbaar door. Hij heeft nergens last. SIOT zit er vol mee, klootzakken die ondergeschikten naar de rand drijven. Zoals die apenkop.”
“Zo moet je niet over hem praten, ik heb met hem kennisgemaakt; hij is hartstikke aardig. Wat wil je zeggen?
“Nee, laat maar, wat zit je haar leuk trouwens.”
Buiten werd het vuil opgehaald, een sirene begon te loeien, gevolgd door een wandelaar die naar binnenkeek.
“Welke?”
“De Boer, op het Canadaplein. Heet dat zo? Ik kan het nooit onthouden.”
“Ja, daar was ik. Rond zessen? Was een lange coachdag. Wat gek, ik zag jou niet.”
“Ik zat vast. Kwam niet verder, ik bedoel. Nou ja dan moet ik even.”
“Stil blijven staan? Viel je bijna flauw of zo?”
“Was dat het maar. Niet meer snappen waar je bent, zoiets. Het was er ook zo achterlijk druk”
“Wat zeg je? Misschien moet je meer naar mij kijken in plaats van naar buiten.”
“Dat ik van de wereld was!”
“O, wat raar, en toen ging je maar even stil staan?”
“Ja, bij het vriesvak, eerst ogen dicht. Daarna alles daarin geteld, toen ging het weer. Misschien kwam het door de kou dat kan ook. Ik zag jou voorbij lopen, toen ik weer opkeek."
“Heb je dat wel vaker?”
“Nee, jaren niet meer gehad, komt door die ontslagdreiging denk ik, en weer een verbetertraject. Wanneer is het nou een keer klaar?”
“Je hebt goede stappen gezet, je bent zelf naar mij gegaan, je hebt laten zien dat je van goede wil bent.”
“Nou geheel vrijwillig is dit niet natuurlijk, eigenlijk. En… ”
“Wat wil je zeggen?”
“Nou. De vorige coach had SIOT voor me gevonden. Die vertrouwde ik dus niet.”
“Je zult er geen spijt van krijgen, het is niet alleen voor SIOT, jijzelf hebt er ook baat bij.”
“Zou je denken, kan ik nog verbeterd worden? Wat er stroef liep op mijn werk? Nou niks eigenlijk, maar SIOT denkt daar anders over. Disciplinair gesprek gehad met die apenkop. Over het aanleggen van een aanrechtje in mijn lab. Waar hebben we het over? Hij heeft echt niets te doen, uit verveling gaat hij sarren.”
“Zo moet je dat niet zien, maar wat deed je fout dan?”
“Niks, niet met hem overlegd, geen goedkeuring gevraagd. Hem gepasseerd dus, dat is alles. Ik zou zeggen hem niet lastig gevallen met triviale dingen, werk uit handen genomen, initiatief getoond. Ik ging meteen naar de technische dienst en gaf ze opdracht. Klaar, niet over zeuren, goed gedaan van Voort."
“Hij is eindverantwoordelijk. Je kunt niet zomaar zelf beslissen, hij moet het goedkeuren. En verder het is een spel, speel het nou maar gewoon, dan is hij tevreden en jij houdt je baan.”
“Hij heeft zo’n rotkop en SIOT is geen normaal bedrijf, dat is het.”
“Ja, maar jij werkt daar en je vindt niet zo snel zoals je bent een andere baan. Kijk naar hoe je collega’s met hem omgaan, daar kun je van leren, doe hen na, dan kom je net als zij niet in de problemen.”
“Zou ik autistisch zijn, volgens mij komt het daardoor, en zal het altijd beroerd gaan, met mensen.”
“Jij bent geen autist, zet dat alsjeblieft uit je hoofd, daar kom je niet verder mee. Hoe is het met je tempo, hou je je aan de planning die we samen opgesteld hebben? Als het niet lukt, zorg dan dat je duidelijk kunt aangeven waarom je niet alles af hebt.”
“s Ochtends pak ik meteen die lijst, elke ochtend. Sterker in de bus er naar toe denk ik al na over wat ik moet doen die dag.”
“Goedzo!”
“Maar dan moet ik naar het lab. Of naar die collega. Er zijn overal drempels. Daar heb ik mijn hele leven al last van, ik kom er niet overheen.”
“Gewoon je er toe zetten, dan gaat het uiteindelijk zonder na te denken, helemaal vanzelf.”
“Ik probeer dat al zo lang. Er gaat niks vanzelf bij mij. Toen ik net bij SIOT werkte toen was ik enthousiast, werkte ik nog hard. Tot ik die collega kreeg, die alles van me wou weten. Na mijn instorting was alles anders. Dat is funest voor je hersens, weet je dat, overspannen zijn, brandt van alles onherstelbaar door. Hij heeft nergens last. SIOT zit er vol mee, klootzakken die ondergeschikten naar de rand drijven. Zoals die apenkop.”
“Zo moet je niet over hem praten, ik heb met hem kennisgemaakt; hij is hartstikke aardig. Wat wil je zeggen?
“Nee, laat maar, wat zit je haar leuk trouwens.”
Wednesday, March 14, 2012
Beste Sadik
Ik mailde al met ze in 2004. Of liever Sadik Khamsa deed dat. Die had een manuscript liggen: Oproer. Over een opstand van mislukte inburgeraars tegen de blanke honden in Nederland. Allah zorgt ervoor dat ze overwinnen en de varkens verdrijven. Maar hij kon geen uitgever vinden.
Of Sadik geen raad kon krijgen en wat ze ervan vonden dat uitgevers zijn boek steeds weigerden?. Als hij niets zou horen was dat de wil van Allah.
Plasterk was toen columnist annex moleculair geneticus en Samsom was al Tweede kamerlid, met haar. Waarom mailden ze in godsnaam terug naar die ontspoorde Sadik? Kunnen we er iets van leren; antwoordt al uw mails dan komt u ook aan de top? Wethouder Interculturalisatie in Utrecht, Spekman, deed het ook, en zie waar het toe geleid heeft.
Sadik mailde in 2004 door heel Nederland, ook nadat Theo van Gogh geslacht was. De BVD/AIVD is niet bij hem langs geweest.
O, als u wilt weten wat die PvdA toppers terugmailden; het is te vinden in: Beste Sadik Een retourmail van botchjob Cohen zit er ook bij en van Youp, Paul Schnabel, Ingmar Heytze, Liesbeth Spies, Gerd Leers, Donselaar en nog vele andere betrokken kopstukken in Nederland toen. Overigens kan alleen Frans Bauer de PvdA nog redden.
Of Sadik geen raad kon krijgen en wat ze ervan vonden dat uitgevers zijn boek steeds weigerden?. Als hij niets zou horen was dat de wil van Allah.
Plasterk was toen columnist annex moleculair geneticus en Samsom was al Tweede kamerlid, met haar. Waarom mailden ze in godsnaam terug naar die ontspoorde Sadik? Kunnen we er iets van leren; antwoordt al uw mails dan komt u ook aan de top? Wethouder Interculturalisatie in Utrecht, Spekman, deed het ook, en zie waar het toe geleid heeft.
Sadik mailde in 2004 door heel Nederland, ook nadat Theo van Gogh geslacht was. De BVD/AIVD is niet bij hem langs geweest.
O, als u wilt weten wat die PvdA toppers terugmailden; het is te vinden in: Beste Sadik Een retourmail van botchjob Cohen zit er ook bij en van Youp, Paul Schnabel, Ingmar Heytze, Liesbeth Spies, Gerd Leers, Donselaar en nog vele andere betrokken kopstukken in Nederland toen. Overigens kan alleen Frans Bauer de PvdA nog redden.
Tuesday, March 6, 2012
Gespuis op straat
Beste mensen,
Jullie Herbergkrant is ook te koop in Schagen; zag gisteren iets Roemeens (met een hoofddoekje ook nog) er mee staan bij een Deen supermarkt. Nee, niet gekocht, het is toch een krant voor een opvanghuis voor daklozen in Zwolle? Of is jullie verspreidingsgebied ondertussen heel Nederland; dan heb ik een echte kansarme uitgescholden voor profiteur (ze verstond er niets van, overigens).
Als het wel foute boel is, wil ik er wel wat aan doen voor jullie. Antwoordt snel want ondertussen moet ik om die mogelijke oplichter te ontwijken naar een andere supermarkt, die veel verder weg ligt.
Voor de goede zaak,
Willem Jansen
Geachte heer Jansen,
Dank voor uw mail.
Wij kunnen ons voorstellen dat u verrast was dat u de herbergkrant ook in Schagen heeft aangetroffen. De Herbergkrant duikt zo'n beetje op dit moment in geheel Nederland op. De verkopers van ons dienen te beschikken over een zichtbare verkoperspas. Het is correct dat de krant een binding heeft met de Herberg in Zwolle. Echter is de krant niet alleen bestemd voor de Herberg bewoners, maar voor iedereen die het moeilijk heeft. Onze stichting zet zich m.n in om te voorkomen dat mensen in de de opvang belanden. De krant is een middel voor mensen met een kleine portemonnee om een extra "zakcentje" te verdienen. Van de opbrengst gaat 0,50 naar de productie en organisatie en een euro naar de verkoper.
In de komende editie staat dan ook exact, wat wij als stichting op dit moment doen en tevens zijn we op dit moment ook landelijk actief om mensen in te helpen en te ondersteunen.
Hopende u hiermee voldoende te hebben geinformeerd,
Met vriendelijke groet,
Namens Stichting Vrienden van de Herberg
Beste meneer ,
Uw stichting heeft een nobel streven. Ik heb niet gekeken of ze een pasje had, en dan nog die kan nagemaakt zijn.
Ik vermoed het volgende. Een krantje gekocht in Zwolle voor 1,50 euro, 100 duizend kopieen laten maken in de binnenlanden van Roemenie voor 10 cent stuks. Investeringskosten 10001,50 euro. Potentiele winst bijna 140 duizend euro!
En gelijktijdig de naam van uw krant in diskrediet gebracht.
Ik ga het aanmelden bij het MOE-meldpunt van de PVV, doet u mee?
Groet,
Willem Jansen
(Literair dakloos)
MOE- Meldingsformulier
Deze melding kunt u anoniem plaatsen. Alleen (*) zijn verplichte velden om in te vullen.
Van Willem Jansen
Plaatsnaam (*)Schagen
Is er sprake van overlast? (*)
Geluidsoverlast (*)
Parkeeroverlast (*)
Dronkenschap (*)
Verloedering (*) Ja
Anders: Oplichting
Toelichting
Roma verkoopt kopieen van De Herbergkrant (soort daklozenkrant) bij supermarkt, die eigenlijk alleen in Zwolle verkocht behoord te worden.
Is er sprake van baanverlies (*) ja
Bedrijfstak: Ambulante handel
Aard van het werk: Daklozenkrantverkoop
Jullie Herbergkrant is ook te koop in Schagen; zag gisteren iets Roemeens (met een hoofddoekje ook nog) er mee staan bij een Deen supermarkt. Nee, niet gekocht, het is toch een krant voor een opvanghuis voor daklozen in Zwolle? Of is jullie verspreidingsgebied ondertussen heel Nederland; dan heb ik een echte kansarme uitgescholden voor profiteur (ze verstond er niets van, overigens).
Als het wel foute boel is, wil ik er wel wat aan doen voor jullie. Antwoordt snel want ondertussen moet ik om die mogelijke oplichter te ontwijken naar een andere supermarkt, die veel verder weg ligt.
Voor de goede zaak,
Willem Jansen
Geachte heer Jansen,
Dank voor uw mail.
Wij kunnen ons voorstellen dat u verrast was dat u de herbergkrant ook in Schagen heeft aangetroffen. De Herbergkrant duikt zo'n beetje op dit moment in geheel Nederland op. De verkopers van ons dienen te beschikken over een zichtbare verkoperspas. Het is correct dat de krant een binding heeft met de Herberg in Zwolle. Echter is de krant niet alleen bestemd voor de Herberg bewoners, maar voor iedereen die het moeilijk heeft. Onze stichting zet zich m.n in om te voorkomen dat mensen in de de opvang belanden. De krant is een middel voor mensen met een kleine portemonnee om een extra "zakcentje" te verdienen. Van de opbrengst gaat 0,50 naar de productie en organisatie en een euro naar de verkoper.
In de komende editie staat dan ook exact, wat wij als stichting op dit moment doen en tevens zijn we op dit moment ook landelijk actief om mensen in te helpen en te ondersteunen.
Hopende u hiermee voldoende te hebben geinformeerd,
Met vriendelijke groet,
Namens Stichting Vrienden van de Herberg
Beste meneer ,
Uw stichting heeft een nobel streven. Ik heb niet gekeken of ze een pasje had, en dan nog die kan nagemaakt zijn.
Ik vermoed het volgende. Een krantje gekocht in Zwolle voor 1,50 euro, 100 duizend kopieen laten maken in de binnenlanden van Roemenie voor 10 cent stuks. Investeringskosten 10001,50 euro. Potentiele winst bijna 140 duizend euro!
En gelijktijdig de naam van uw krant in diskrediet gebracht.
Ik ga het aanmelden bij het MOE-meldpunt van de PVV, doet u mee?
Groet,
Willem Jansen
(Literair dakloos)
MOE- Meldingsformulier
Deze melding kunt u anoniem plaatsen. Alleen (*) zijn verplichte velden om in te vullen.
Van Willem Jansen
Plaatsnaam (*)Schagen
Is er sprake van overlast? (*)
Geluidsoverlast (*)
Parkeeroverlast (*)
Dronkenschap (*)
Verloedering (*) Ja
Anders: Oplichting
Toelichting
Roma verkoopt kopieen van De Herbergkrant (soort daklozenkrant) bij supermarkt, die eigenlijk alleen in Zwolle verkocht behoord te worden.
Is er sprake van baanverlies (*) ja
Bedrijfstak: Ambulante handel
Aard van het werk: Daklozenkrantverkoop
Subscribe to:
Posts (Atom)